هزار و يك كلمه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٦

كلمهء 150

كلّ حسنة يعملها الرّجل توزن يوم القيامة إلّا شهادة أن لا إله إلّا اللّه فانّها لا توضع في الميزان لأنّها لو وضعت في الميزان و وضعت السّماوات و الأرضون السّبع و ما فيهننّ كان لا إله إلّا اللّه أرجح من ذلك .

به پارسى اين كه :

در روز رستاخيز هر كار نيك سنجيده شود جز گواهى دادن به لا إله إلّا اللّه كه آن را در ترازو ننهند چه اگر در ترازو رود آسمانها و زمينهاى هفتگانه با وى برابرى نكنند . كنايه از اين كه ثواب اين كلمه را نهايت نبود و به شمار نيايد و هيچ چيز همسنگ او نگردد .

در اين اوان كه به حمد اللّه با لا إله إلّا اللّه محشورى ، خوش آن كه با دوست حشر على الدوام دارد . حبيبا همّت بلند دار و از كمال اخلاص

دوست بگو دوست بگو دوست دوست * تا نگرى هر چه بود اوست اوست

اجازه بفرماييد تا از گفته‌هايم را بشنويد :

همّتى اى جان من سير سماوات را * گوى خدا و مجوى كشف و كرامات را

حاجت رندان راه نيست بجز وصل يار * تا تو چه حاجت برى قبله حاجات را

دار حضور و ادب همّت و آنگه طلب * وقف مراين چاره كن يكسره اوقات را

دوش نداى سروش آمده در گوش هوش * كوش به آبادى كوى خرابات را

طاعت عادّى تو بُعد ز حق آورد * قرب بود در خلاف آمد عادات را

كيست مصلّى كسى كوست مُناجى دوست * آه كه نشناختى سرّ عبادات را

دولت فقرت كند مستطيع اى بختيار * كعبه وصلش طلب ميكن و ميقات را

مرد طريقت بود ظاهر و باطن يكى * نور حقيقت بود تارك طامات را

علم حجابست ار زينت خود بينيش * خواه جواهر بگو خواه اشارات را

رو سوى قرآن كه تا در دل هر آيتش * فهم كنى معنى درك مقامات را

اى تو كتاب مبين وى تو امام مبين * آيت كبراستى خالق آيات را

از سر اخلاص جو سوره اخلاص را * تا كه ز نفيش برى بهره اثبات را

همچو حسن در سحر بر سر و بر سينه زن * بو كه خدايت دهد ذوق مناجات را