در پرتو وحى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٩٦
سابقه تفسير
حديث ، وارد حوزه اسلامى كردند كه هنوز در ميان مسلمين برخى از اسرائيليات رايج است همانند اينكه عمر دنيا هشت هزار سال است . زدودن اسرائيليات از ميان احاديث امرى ضرورى و غيرقابل اغماض بود كه مفسران بعدى به پالايش تفسير از اين‌گونه روايات اسرائيلى پرداختند . مجموع كتب تفسيرى در حدود هفت تا هشت هزار مجلد است كه در ( كتابنامه بزرگ قرآن ) جمع‌آورى شده است . البته اين كتابنامه هنوز به صورت نهايى كامل نشده است .
شيوه‌هاى تفسيرى
از آنجا كه قرآن مخصوص گروه خاصى نيست ، هر كسى با توجه به ذهنيت و نوع گرايش فكرى و دركى كه از اين كتاب آسمانى دارد به تفسير و تبيين آيات آن پرداخته است ، لذا مىتوان شيوه‌هاى تفسير قرآن را اين‌گونه طبقه‌بندى كرد .
الف . تفسير قرآن به قرآن :
در اين روش توضيح و كشف آيه به وسيله آيات هم لفظ و هم محتوى صورت مىگيرد و نيازى به منابع دست دوم نمىباشد . تفسيرالقرآنى للقرآن / عبدالكريم خطيب از علماى اهل سنت و تفسير الميزان فى تفسيرالقرآن / علامه طباطبايى ( متوفى 1402 ق ) از اين روش بهره برده‌اند .
ب . تفسير مأثور يا منهج اثرى :
مراد از ( اثر ) رواياتى است كه حاكى از قول ، فعل و تقرير معصوم مىباشد .