در پرتو وحى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٩

1 - مالكيت منابع طبيعى

باشد و اين حق طبيعى اوست ، و اگر بخواهد بيش از مقدار نياز استفاده كند بايد بهگونه‌اى باشد كه مزاحم ديگران نباشد و گرنه درموارد تضاد و تشاح هيچ‌كس حق ندارد بيش ازاندازه رفع نيازش استفاده نمايد .

دليل سوم : انفال و مصالح عامه

آيه مباركه : يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنفَالِ قُلِ الأَنفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِيْنِكُمْ . . . « 1 » ؛ از تو درباره انفال سؤال مىكنند ، بگو : انفال مخصوص خدا و پيامبر است ، پس تقواى الهى پيشه كنيد و در ميان خويش به اصلاح بپردازيد . . .

در اين جا چند نكته درخور توجه است :

1 - مقصود از ملكيت خداوند ملكيت ذاتى الهى نيست ؛ زيرا آن مخصوص ذات مقدس احديت است و در اين آيه پس از كلمه « لله » ، كلمه رسول نيز ذكر شده كه به « لله » عطف گشته است و اين دليلى است بر اينكه مقصود ملكيتى است كه در مورد رسول هم صادق است .

2 . برابر آنچه از احاديث اهل بيت ( ع ) و از كلمات فقهاء - رضوان الله عليهم - استفاده مىشود ، مقصود از انفال ، ثروت‌هاى بالفعل يا بالقوه عمومى است مانند :

الف . زمين‌هاى موات از قبيل : دشت‌ها ، بيابان‌ها ، كوه‌ها ، زمين‌هاى ساحلى و درياها .

( 1 ) . سوره انفال ، آيه 1 .