جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٩٣
احاديث موضوعه در كتاب ترمذى
سعيد بن زيد و ابوعبيده جرّاح . « 1 »
از اين جا روشن مىشود كه اهل سنّت با جعل حديث فوق و جسارت به ساحت مقدس اميرالمؤمنين عليه السلام در صدد توجيه شرابخوارگى برخى از بزرگان صحابه هستند . در حديث مذكور چنين القا شده كه داستان شرب خمر مزبور پيش از نزول آيهء تحريم خمر بوده ، لذا شرابخوارگى بزرگان صحابه قدحى براى آنان نيست و خللى در ايمان آن‌ها وارد نمىسازد .
اهل سنّت در اين راستا حتى از نسبت شرب خمر به پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله نيز ابا نكرده‌اند . آنان در روايات خود آورده‌اند : آن حضرت دوستى داشت كه به هنگام فتح مكه ايشان را ملاقات و به حضرتش شراب هديه كرد ، رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به وى فرمود :
يا أبا فلان ، أما علمت أن اللَّه حرّمها ؛ « 2 »
اى فلانى ، نمىدانى كه خداوند شراب را حرام كرده است ؟
اين حديث مجعول كه توهينى آشكار به مقام الاهى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله است ، صرفاً به منظور مشروعيت بخشيدن به عمل برخى از صحابه و انحراف افكار عمومى ساخته شده است ، چرا كه ، بزرگان صحابه ، خود معترف به شرابخوارگى خويش بوده‌اند . « 3 »
هم‌چنين شرب خمر اين افراد پس از تحريم نيز در تاريخ مسلم است .
اين در حالى است كه شرب خمر در همهء اديان الاهى و شرايع آسمانى حرام بوده و حتى در عصر جاهليت نيز افراد شريف و محترم اين عمل را ناپسند
( 1 ) . ر . ك : جامع الاصول : 9 / 410 . ( 2 ) . ر . ك : مسند احمد : 1 / 230 حديث 2041 . ( 3 ) . ر . ك : فتح البارى : 10 / 137 ، تفسير ابن ابى حاتم رازى : 2 / 390 .