جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٠

4 . ادله قرآنى

سه ) اتيان آيات الاهى

خداوند متعال مىفرمايد :

« رَبَّنا لَوْ لاأَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَنَخْزى » ؛ « 1 »

اگر رسولانت را به سوى ما مىفرستادى ، پيش از آن كه ما خوار و ذليل شويم از آيات تو تبعيت مىكرديم .

از اين آيه چند نكته استفاده مىشود :

اول : ارسال رسول به دست خدا است .

دوم : ارسال رسول از سوى خدا به جهت آن است كه رسولان آيات و بيّنات خداوند سبحان را بر خلق مىآورند تا حجّت بر خلق تمام شود . روشن است كه وظيفهء خلق نيز تبعيت از اين آيات است .

سوم : عدم تبعيت از آيات الاهى و تسليم نشدن در مقابل كسانى كه از سوى خدا براى آوردن اين آيات مأمور هستند ، موجب ذلت و خوارى است .

بنابراين ، هر چند كه آيه در مورد ارسال رسول از ناحيهء خداست امّا دلالت آن عموميّت دارد .

به عبارت ديگر حكمت ارسال رسول از ناحيه خدا آن است كه آيات الاهى را بر خلق ارائه كند و از او تبعيت كنند تا هدايت شوند و از ذلت و خوارى برهند . اين امر پس از رسول خدا نيز جريان دارد و بايد بعد از او كسى باشد تا به اين رسالت قيام كند ، و واضح است كه هر كس چنين خصوصيتى داشته باشد ، بايد از ناحيه خدا نصب شود .

خلاصه ، امام وظيفه هدايت خلق را بر عهده دارد و خداوند به وسيله امام ، آيات خود را بر مردم آشكار مىسازد و حجت خويش را بر بندگان تمام مىكند . در نتيجه

( 1 ) . سوره طه : آيه 134 .