جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣١٣
حديث سفينه
اسلام ] و گرفتن هدايت از علماى اهل بيت است ؛ پس هر كس به اين حديث عمل كند از تاريكىهاى مخالفت نجات يافته و شكر نعمت متابعت را ادا كرده است و كسى كه از آن تخلف كند در درياهاى كفران و سيل سركشى غرق مىشود و مستحق آتش مىگردد .
پس اهل سنّت نيز معترفند كه بر اساس اين حديث فقط اهل بيت عليهم السلام راه نجات هستند ، و براى نجات از هلاكت و غرق در درياى ضلالت و شقاوت بايد با تمسك به اهل بيت عليهم السلام و سوار شدن بر اين كشتى نجات ، خود را به ساحل امن رساند .
اين بود اعتراف اهل سنّت به دلالت محتواى حديث بر امامت اهل بيت عليهم السلام ، و سند اين حديث نيز بسيار محكم است ، و عدهء كثيرى از بزرگان حديث سنّى اين حديث را روايت كردهاند . احمد بن حنبل ، ابوبكر بزّار ، خطيب بغدادى ، فخر رازى ، ذهبى و ابن حجر عسقلانى ، از جمله كسانى هستند كه حديث سفينه را روايت كردهاند . سيوطى در مورد سند حديث سفينه مىگويد :
اخرج أبو يعلى والبزّار والحاكم عن أبي ذر ؛ « 1 »
ابويعلى ، بزار و حاكم اين حديث را از ابوذر نقل كردهاند .
ابن حجر مكى مىنويسد :
جاء من طرق عديدة يقوى بعضها بعضاً ؛ « 2 »
اين حديث به طرق متعددى نقل شده كه برخى طرق برخى ديگر را تقويت مىكند .
حاكم نيشابورى هم مىگويد :
( 1 ) . الخصائص الكبرى : 2 / 395 . ( 2 ) . الصواعق المحرقة : 2 / 445 .