جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٥
اصطلاح « تشيّع » در بين اهل سنّت
الصحابة والتابعين ؛ « 1 »
برتر دانستن على ، رفض و بدعت نمىباشد ، [ چرا كه ] جمعى از صحابه و تابعين بر اين عقيده بودند .
امّا روشن است كه اصطلاح « غال في التشيع » و « كان شيعياً مفرطاً » با اصطلاح « رافضى » مصداقاً يكى است و در خارج هيچ تفاوتى بين اين دو گروه نيست .
برخى از اهل سنّت براى مذمت « رافضه » احاديثى هم جعل كرده‌اند ، امّا برخى ديگر اذعان دارند كه اين اصطلاح در قرن دوم و در قضيّه زيد بن على بن حسين عليهما السلام پيدا شده است . در نتيجه همه احاديثى كه در مذمت « رافضه » به پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله نسبت مىدهند جعلى و دروغ است . ابن تيميه كه به دشمنى با شيعه مشهور است در مورد اين احاديث مىگويد :
وبهذا وغيره يعرف كذب لفظ الأحاديث المرفوعة التي فيها لفظ الرافضة ؛ « 2 »
و به اين دليل و دلايل ديگر كذب اين احاديث مرفوعه كه در آن لفظ « رافضه » آمده است ، دانسته مىشود .
و نووى در المنهاج مىنويسد :
سمّوا رافضة لأنّهم رفضوا زيد بن علي فتركوه ؛ « 3 »
رافضه ناميده شدند ، به دليل آن كه ايشان زيد بن على را نپذيرفتند و او را ترك كردند .
دو ) كسانى كه معتقد به تقدم حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام بر عثمان بن
( 1 ) . سير اعلام النبلاء : 16 / 457 . ( 2 ) . منهاج السنه : 1 / 15 . ( 3 ) . المنهاج شرح صحيح مسلم : 1 / 103 .