جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦١
شيعه در لسان رسول خدا
شيعه در لسان رسول خدا
شيعه در لسان رسول خدا
واژه شيعه به معنايى كه ذكر شد در زمان رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به كار مىرفته و بزرگانى از صحابه به عنوان شيعه اميرالمؤمنين شناخته شدند . عنوان « شيعه » و « تشيع » از سوى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله بر پيروان اميرالمؤمنين عليه السلام اطلاق شده است .
اهل سنّت روايات فراوانى از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در ذيل آيهء مباركهء : « إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ » « 1 » نقل كردهاند مبنى بر اين كه مراد از « خير البرية » در اين آيه اميرالمؤمنين عليه السلام و شيعيان ايشان مىباشد . سيوطى در الدرّ المنثور مىنويسد :
خير البريّة علي وشيعة عليّ بن أبي طالب . « 2 »
از اين موضوع استفاده مىشود كه پيروان و مخالفان اميرالمؤمنين عليه السلام در زمان حيات پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله نيز شناخته شده بودند .
اصحاب رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در مواجهه با اميرالمؤمنين عليه السلام به چند دسته تقسيم مىشوند :
اول : شيعيان اميرالمؤمنين عليه السلام
دوم : گروهى كه حتى در عصر حيات رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله با اميرالمؤمنين عليه السلام خصومت داشتند .
سوم : گروهى كه با اميرالمؤمنين عليه السلام مانند ساير مردم رفتار مىكردند .
شيعيان اميرالمؤمنين همواره معتقد به خلافت بلافصل ايشان بودهاند .
ابن عبدالبر در احوالات اميرالمؤمنين عليه السلام مىنويسد :
( 1 ) . سوره بيّنه : آيه 7 . ( 2 ) . الدر المنثور : 6 / 379 ، شواهد التنزيل : 2 / 467 .