جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٠
شيعه در لغت
شيعه در لغت
شيعه در لغت
اهل لغت در معناى شيعه مىگويند :
الشيعة : أتباع الرجل وأنصاره ؛ « 1 »
شيعه : پيروان و يارى كنندگان يك مرد را مىگويند .
صاحب كتاب تاج العروس في شرح القاموس ذيل واژهء « شعب » به شعر كميت استشهاد مىكند ، كه گفته است :
ومالي إلّاآل أحمد شيعة * ومالي إلّامشعب الحق مشعب « 2 »
من فقط شيعهء احمد هستم * و راهى را جز راه حق اختيار نكرده‌ام
سپس در جاى ديگر مىگويد :
وقد غلب هذا الاسم على كل من يتولّى علياً وأهل بيته - رضي اللَّه عنهم أجمعين - حتى صار اسماً لهم خاصاً . . . أصل ذلك من المشايعة وهي المطاوعة والمتابعة ؛ « 3 »
و اين اسم بر همه كسانى كه از اميرالمؤمنين و اهل بيت ايشان عليهم السلام تبعيت مىكنند [ عَلم شده و ] غلبه پيدا كرده است تا آن جا كه اسم مخصوص ايشان شده است و اصل و ريشه اين واژه از « مشايعت » است و آن به معناى به دنبال كسى رفتن و اطاعت كردن از او است .
پس شيعه به حمل شايع صناعى به كسانى اطلاق مىشود كه از نظر انديشه ، عمل و اخلاق به دنبال اهل بيت عليهم السلام حركت و از ايشان پيروى و اطاعت مىكنند .
( 1 ) . لسان العرب : 8 / 188 . ( 2 ) . تاج العروس : 2 / 120 ، لسان العرب : 8 / 188 . ( 3 ) . تاج العروس : 11 / 257 .