با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٧

شهادت نخست

خداوند متعال در اين آيه از سه گانه گفتن دربارهء خويش نهى مىكند و به اعتقاد به خداى يگانه امر مىكند . واقعيّت اين است كه در اين جا نهى و امرى در كار نيست ؛ بلكه انشا است .

البتّه شواهد ديگرى بر اين معنا در قرآن مجيد مىتوان يافت كه شهادت در اين موارد به خصوص انشا است ، نه اخبار . مادهء شهادت در اين موارد بدون حرف تعديه بر معمول خود وارد مىشود ؛ چرا كه :

گاهى مىگوييد : شهد به ؛

گاهى مىگوييد : شهد له ؛

و گاهى مىگوييد : شهد عليه .

و هر كدام از اين‌ها خصوصيّتى دارد .

روشن است كه شهادت مورد بحث ما بدون حرف تعديه است ، آن جا كه مىخوانيم : شهد اللَّه أنّه لا إله إلّااللَّه . . . .

اين‌ها مواردى است كه بايد دقّت كرد .

پس وقتى مىگوييم : اشهد أن لا إله إلّااللَّه ، اين واقعيّت را اعلان و آشكار مىكنيم .

وقتى مؤذن اين عبارت را مىگويد ، در واقع اين واقعيّت را اعلان مىكند ؛ چرا كه اذان به معناى اعلان است ، چنان كه در قرآن مىخوانيم :

« وَأَذِّنْ فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالًا وَعَلى كُلِّ ضامِرٍ يَأْتينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَميقٍ » ؛ « 1 »

و مردم را به حج فرا خوان تا پياده و سواره بر مركب‌هاى لاغر از هر راه دورى به سوى تو بيايند .

مؤذّن اخبار نمىكند كه خدا يكى است و محمّد بن عبداللَّه صلى اللَّه عليه وآله

( 1 ) . سورهء حج ( 22 ) : آيهء 27 .