با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦

4 . شفاعت ائمّه

كسى نگويد : پس اينان خدا هستند ؛ چرا كه جاى همين توهّم هست و گرنه آيه به اين شدّت و حدّت يهود و نصارى را رد نمىكرد ؛ چرا كه آنان وقتى از حضرت عيسى كارهاى خدايى ديدند ، چنين توهّم كردند . البتّه از ائمّه عليهم السلام و حضرت عيسى كارهايى سر زده كه از عهدهء بشر عادى خارج بوده و لكن به « اذن اللَّه » و به بركت عبوديّت سر زده و صادر گشته و هيچ يك ادعاى الوهيّت نكرده و نمىكند . قرآن كريم نيز به اين مطلب اشاره مىكند و مىفرمايد :

« وَمَنْ يَقُلْ مِنْهُمْ إِنّي إِلهٌ مِنْ دُونِهِ فَذلِكَ نَجْزيهِ جَهَنَّمَ » ؛ « 1 »

و هر كس از آن‌ها بگويد من معبودى جز او هستم ، او را با دوزخ كيفر مىدهيم .

امير مؤمنان على عليه السلام در روز غدير خم در كوفه خطبه‌اى ايراد فرمود .

شيخ طوسى رحمه اللَّه راوى اين خطبه مىگويد :

اتّفق في بعض سني أمير المؤمنين عليه السلام الجمعة والغدير ، فصعد المنبر على خمس ساعات من نهار ذلك اليوم فحمد اللَّه . . . ؛

در دوران حكومت امير مؤمنان على عليه السلام روز جمعه با روز غدير مصادف شد كه ايشان در وسط روز بر بالاى منبر رفتند و به سخنرانى و خطابه پرداختند .

از نظر نگارنده اين خطبه از امير مؤمنان عليه السلام قطعى الصدور است . هزار سال پيش شيخ طوسى رحمه اللَّه اين خطبه را در مصباح المتهجد نقل كرده است . حضرتش در آن خطبهء زيبا اين گونه فرمود :

وإنّ اللَّه تعالى اختصّ لنفسه بعد نبيّه صلى اللَّه عليه وآله من بريّته خاصّة ؛ علاهم بتعليته وسما بهم إلى رتبته ، وجعلهم الدعاة بالحقّ إليه والأدلّاء بالإرشاد عليه ، لقرن قرن وزمن زمن .

أنشأهم في القدم قبل كلّ مذر ومبر ، وأنواراً أنطقها بتحميده ، وألهمها شكره وتمجيده ، وجعلها الحجج على كلّ معترف له بملكة الربوبية وسلطان العبودية ، واستنطق بها

( 1 ) . همان : آيهء 29 .