با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٥
امام حسن و هدايت مرد شامى
بنابراين ، مقام و شأن ائمّه عليهم السلام در اين جامعه دعوت به سوى خدا و هدايت به او بوده است .
البتّه خداوند بىجهت كسانى را براى امامت نصب نمىكند و اين مقام را بىجهت به كسانى نمىدهد . آنان با صبر و تحمّل اين همه فحش و ناسزا و با حكمت و درايت و هر كسى را به اسلوبى هدايت كردن ، به اين مقام راه يافته‌اند .
امام صادق عليه السلام با تأسيس مدرسه‌اى امّت‌هايى را - نه افرادى را - باعث هدايت شدند ، حد اقل - آن گونه كه در تاريخ ضبط شده - چهار هزار نفر در درس آن حضرت شركت مىكردند ؛ اگر همهء اينان آن طور كه حضرت مىخواستند تربيت مىشدند و به شهر و ديار خود باز مىگشتند و تعاليم اهل بيت را پخش مىنمودند چه مىشد ؟
ولى به هر حال تعاليم آن بزرگواران از اين طريق باقى مانده است و يكى از راه‌هاى دعوت همين تشكيل جلسه‌ها و تأسيس مدرسه‌ها در تاريخ اسلام بوده است .
خلاصه آن كه ائمّه عليهم السلام همهء شئون پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله را دارا بوده‌اند .
خداوند متعال مىفرمايد :
« يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذيرًا * وَداعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِراجًا مُنيرًا » ؛ « 1 »
اى پيامبر ! ما تو را گواه ، بشارت‌گر و بيم دهنده و دعوت كننده به سوى خداوند به فرمان او فرستاديم و تو را چراغى روشن بخش قرار داديم .
و بنابرآن چه پيش‌تر بيان شد ، ائمّه عليهم السلام از هر جهت وارث پيامبر خدا بوده‌اند . آن بزرگواران افرادى را كه دعوت مىكردند ، موجب هدايت آنان مىشدند .
در جاى مناسب ، بعضى از وقايع دربارهء نجات يافتن اسلام و امّت به دست ائمّه مانند داستان استسقاء ، بيان خواهد شد .
( 1 ) . سورهء احزاب ( 33 ) : آيهء 45 و 46 .