با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٧

معناى حكمت

باشد از جانب خداوند متعال است ؛ يعنى حكمت الهى چيزى اعطايى است كه « لا ينال إلّا من اللَّه » . در آيه‌اى از قرآن آمده است :

« وَلَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ » ؛ « 1 »

و ما به لقمان حكمت عطا نموديم .

در آيهء ديگر آمده است :

« وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَما أَنْزَلَ عَلَيْكُمْ مِنَ الْكِتابِ وَالْحِكْمَةِ » ؛ « 2 »

و نعمت خدا را بر خود به ياد بياوريد و كتاب و حكمتى كه براى شما فرو فرستاد .

در آيهء ديگرى از قرآن اين گونه آمده است :

« وآتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ » ؛ « 3 »

و خداوند به او حكومت و حكمت عطا فرمود .

در آيهء ديگرى مىفرمايد :

« يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ » ؛ « 4 »

حكمت را به هر كس بخواهد عطا مىكند .

از آن چه بيان شد ، روشن مىشود كه حكمت ، اعطايى از ناحيهء خداوند متعال است و همين حكمت اعطايى - بنابرآن معنايى كه شد - محكم و مستحكم است و همهء حقايقى كه از طريق علم يا عقل به دست مىآيد ، به طور مطلق در نزد ائمّه عليهم السلام ثبوت دارد كه آن‌ها معدن‌هاى حكمت الهى هستند ؛ يعنى تمام آن حقايقى را كه خداوند متعال اعطا فرموده ، همه در اين جا جمع شده و در هر جا كه باشد ، بايستى از

( 1 ) . سورهء لقمان ( 31 ) : آيهء 12 . ( 2 ) . سورهء بقره ( 2 ) : آيهء 231 . ( 3 ) . همان : آيهء 251 . ( 4 ) . همان : آيهء 269 .