با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٦

معناى دعوت

والدعاء إلى الشيء الحثّ على قصده ؛ « 1 »

اين كه كسى را به سوى چيزى دعا مىكنيد ؛ يعنى او را به سوى آن چيز وادار مىنماييد .

قرآن كريم مىفرمايد :

« قالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدْعُونَني إِلَيْهِ » ؛ « 2 »

( يوسف ) گفت : پروردگارا ! زندان نزد من از آن چه مرا به سوى آن فرا مىخوانند محبوب‌تر است .

در آيه ديگرى مىخوانيم :

« وَاللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ » ؛ « 3 »

و خداوند به سراى صلح و آرامش فرا مىخواند .

در آيه ديگرى آمده است :

« وَيا قَوْمِ ما لي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجاةِ وَتَدْعُونَني إِلَى النَّارِ » ؛ « 4 »

و اى قوم من ! چرا من شما را به سوى نجات و رهايى فرا مىخوانم و شما مرا به سوى آتش فرا مىخوانيد ؟

اين‌ها مواردى است كه راغب اصفهانى دربارهء واژهء « دعوت » به آن‌ها استشهاد كرده است .

ائمه عليهم السلام « داعى إلى اللَّه » هستند كه در آينده در عبارت « الأئمّة الدعاة »

( 1 ) . المفردات في غريب القرآن : 170 . ( 2 ) . سورهء يوسف ( 12 ) : آيهء 33 . ( 3 ) . سورهء يونس ( 10 ) : آيهء 25 . ( 4 ) . سورهء غافر ( 40 ) : آيهء 41 .