با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٤
برترى ائمّه بر پيامبران
ستم‌گران چگونه بود . و آنان ( فرعونيان ) را پيشوايانى قرار داديم كه به سوى آتش دعوت مىكنند و روز رستاخيز يارى نخواهند شد و در اين دنيا لعنت در پى آنان قرار داديم و روز رستاخيز از زشت‌رويان خواهند بود .
آن گاه كه هدايت‌هاى حضرت موسى عليه السلام در آن‌ها تأثير نكرد و گوش فرا ندادند و ضلالت و گم‌راهى را برگزيدند ، خود امام براى گم‌راهان شدند . روشن است كه اين جعل و قرار غير از آن جعل و قرار به قاعدهء لطف است كه مىفرمايد :
« أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » ؛ « 1 »
پيشوايانى كه به امر ما ( مردم را ) هدايت مىكردند .
و در ادامه مىفرمايد :
« وَأَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَإِقامَ الصَّلاةِ وَإيتاءَ الزَّكاةِ وَكانُوا لَنا عابِدينَ » ؛ 2
به آنان انجام كارهاى نيك و برپا داشتن نماز و اداى زكات را وحى كرديم و آنان تنها ما را عبادت مىكردند .
چرا كه وحى بر ائمّه عليهم السلام نازل مىشده است كه در توضيح عبارت « ومهبط الوحى » گفتيم كه آيا بر خود امام عليه السلام وحى نازل مىشده و يا نه وحى نبوده الهام بوده كه بخشى از وحى است ؟ اگر وحى بوده ، اين چه وحيى بوده كه بر آن بزرگواران نازل مىشده است . و به طور قطع منظور وحى نبوّت نبوده است ؛ چرا كه بعد از پيامبر اسلام ، پيامبرى نمىباشد .
كوتاه سخن اين كه ائمّه عليهم السلام ائمّهء هدايت‌گرند كه خداوند آن‌ها را جعل و نصب كرده است تا به توسّط آنان همه فيوضات ، معنويّات ، ارشادات ، هدايات و بركات بر انسان و ديگر خلايق برسد ، به ويژه اگر حرف « باء » در « بأمرنا » به معناى
( 1 ) و 2 . سورهء انبياء ( 21 ) : آيهء 73 .