با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٣
چگونگى امانت‌سپارى
حجت‌هاى خداوند بر آن‌ها هستيم و هيچ مخلوقى را خداوند خلق نكرده مگر اين كه ولايت ما را بر آنان عرض كرده و به واسطه ما بر آنان احتجاج كرده است .
پس برخى به ما ايمان آورده و مؤمن شده ( و برخى ) كافر و منكر شده‌اند ، حتى بر آسمان‌ها و زمين و كوه‌ها نيز اين احتجاج را كرده است .
در رواياتى كه از اهل بيت در دست داريم تأكيد بسيارى به امر امانت شده است .
در روايتى مىفرمايند :
لا تغترّوا بصلاتهم ولا بصيامهم فإنّ الرجل ربما لهج بالصلاة والصوم حتى لو تركه استوحش و لكن اختبروهم عند صدق الحديث وأداء الأمانة ؛ « 1 »
فريب نماز و روزه افراد را نخوريد ؛ چرا كه گاهى انسان به نماز و روزه عادت مىكند كه اگر آن را ترك كند به وحشت مىافتد ؛ بلكه افراد را با راستى در گفتار و اداى امانت بيازماييد .
عبارت خيلى بلند است . مىفرمايد :
إنّ اللَّه عزوجل لم يبعث نبيّاً إلّابصدق الحديث وأداء الأمانة إلى البرّ والفاجر ؛ « 2 »
به راستى كه خداوند متعال هيچ پيامبرى را جز به راستى در گفتار و اداى امانت به نيكوكار و بدكار نفرستاده است .
اين موضوع به پيامبران اختصاص ندارد و ائمّه عليهم السلام نيز چنين هستند .
جالب است كه ما علماء اهل تسنّن را در موارد بسيارى امتحان كرده‌ايم ، آن گاه كه به كتاب‌هاى آنان مراجعه مىكنيم يا با آنان در موردى بحث مىشود ، از بزرگان سابقين تا علماى امروزى ، در نقل كلام پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله امانت‌دار نيستند و حقايق قضايا را كتمان مىكنند يا به طور دقيق روايت نمىكنند . آرى ، نماز مىخوانند ،
( 1 ) . الكافى : 2 / 104 ، حديث 2 . ( 2 ) . همان : حديث 1 .