با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٤٧

معناى ولىّ نعمت بودن

« وَما بِكُمْ مِنْ نِعْمَةٍ فَمِنَ اللَّهِ » ؛ « 1 »

آن چه از نعمت‌ها داريد ، همه از جانب خداوند است .

خود وجود رسول و امام ، رسالت و امامت . . . نعمت الهى است . قرآن كريم مىفرمايد :

« لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ » ؛ « 2 »

به راستى خداوند بر مؤمنان انعام داد آن گاه كه در ميان آن‌ها پيامبرى از خودشان برانگيخت .

ولى به مقتضاى ادلّه ، همهء نعمت‌ها توسّط نبى و امام است و همه از جهت حدوث و بقا سر سفرهء ولايت نشسته‌اند ؛ از اين رو در روايات فراوان آمده كه اگر امام در عالَم نباشد :

لساخت الأرض بأهلها ؛ « 3 »

زمين ساكنان خود را فرو مىبرد .

بنابراين ، اشيايى كه در اختيار بشر قرار دارد تا « حسن حال » داشته باشد ، وقتى « نعمت » هستند كه انسان به « ولايت » معتقد باشد و گرنه اين اشياء براى غير اهل ولايت « نقمت » هستند كه خداوند متعال مىفرمايد :

« فَانتَقَمْنَا مِنهُمْ فَانظرْ كَيْف كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ » ؛ « 4 »

از اين رو آنان را مجازات كرديم پس ببين پايان كار تكذيب كنندگان چگونه بود .

گفتنى است كه « المكذّبين » در اين آيه همان « المكذّبين » در آيه‌اى است كه در

( 1 ) . سورهء نحل ( 16 ) : آيهء 53 . ( 2 ) . سورهء آل عمران ( 3 ) : آيهء 164 . ( 3 ) . بحار الانوار : 57 / 213 ، حديث 23 . ( 4 ) . سورهء زخرف ( 43 ) : آيهء 25 .