با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٥
رحمت الهى از ديدگاه قرآن
« يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا كُتِب عَلَيْكمُ الصيَامُ » ؛ « 1 »
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! روزه بر شما واجب شده است .
خود الزام رحمت بر نفس پروردگار لطف است . در آيهء مباركه از چند جهت اطلاق وجود دارد : نوع رحمت ، مورد رحمت و كيفيّت نزول رحمت . اين خود گسترهء رحمت را مىرساند . آن گاه اين رحمت با اين توسعه و گستردگى به دست ائمّه عليهم السلام است و مركزش آن بزرگواران هستند .
در آيه ديگرى مىفرمايد :
« وَرَحْمَت رَبِّك خَيرٌ مِّمَّا يجْمَعُونَ » ؛ « 2 »
و رحمت پروردگارت از تمام آن چه جمع آورى مىكنند ، بهتر است .
به راستى اگر تمام نعمت‌ها و ثروت‌هاى دنيا در يك جا جمع گردد ، رحمت پروردگارت از آن بهتر است . مركز همين رحمت و معدن آن ائمّه عليهم السلام هستند .
در جاى ديگرى مىفرمايد :
« وَرَحْمَتى وَسِعَت كلَّ شىْءٍ » ؛ « 3 »
و رحمتم همه چيز را فرا گرفته است .
مركز اين رحمت با همهء گستردگىاش ائمّه عليهم السلام هستند . وقتى خود ائمه رحمت الهى هستند و رحمت او هر آن چه را واژهء « شىء » صدق مىكند فرا گرفته ؛ پس ائمه عليهم السلام كه جانشينان رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله هستند ، ائمهء همهء انبياء و امم و همهء ملائكه و صدّيقين و واسطهء فيض بر همهء اشياء در عوالم هستند .
شايد اين مطلب را بعضى تحمّل نكنند ، ولى برهان بر آن وجود دارد .
( 1 ) . سورهء بقره ( 2 ) : آيهء 183 . ( 2 ) . سورهء زخرف ( 43 ) : آيهء 32 . ( 3 ) . سوره اعراف ( 7 ) : آيهء 156 .