سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٣

1 : اعتبار سند دعاى ندبه

و زهد و عبادت معروف و بااطّلاع از كتب و تصنيفات بوده ، در كتاب مستطاب " اقبال الاعمال " ( ص 295 - 299 ) و در كتاب " مصباح الزائر " فصل هفتم ، و شيخ جليل " محمّد بن جعفر بن على مشهدى حائرى " از اعلام قرن ششم در كتاب " مزار " معروف به " مزار محمّد بن المشهدى " كه علّامه مجلسى آن را " مزار كبير " ناميده ، ( دعاى صد و هفتم ) نقل كرده‌اند و همچنين در مزار قديم كه ظاهراً از تأليفات " قطب راوندى " است ، نيز نقل شده و نقل دعا در مثل هريك از اين سه كتاب ، دليل اين است كه اين شخصيت‌هاى بزرگ و متبحّر و حديث‌شناس ، اين دعا را معتبر شناخته‌اند .

اگر كسى بگويد : مدركى براى اين دعا جز كتاب سيّد بن طاووس نيست و سيد هم اين دعا را از بعضى شيعيان مجهول الحال نقل كرده است ؛ زيرا عبارت او اين است :

« ذَكَرَ بَعْضُ أَصْحابِنا قالَ : قالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيّ بْنِ أَبِي قُرَّةِ : نَقَلْتُ مِنْ كِتابِ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سُفْيانِ الْبَزَوفَرِيّ رضى الله عنه دُعآءَ النُّدْبَةِ ، وَذَكَرَ أَنَّهُ لِصاحِبِ الزَّمانِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِ ، وَيُسْتَحَبُّ أَنْ يُدْعى بِهِ فِي الْأَعْيادِ الْأَرْبَعَةِ » .

جواب اين است كه :

اوّلًا : چنانچه گفته شد و پس از اين هم خواهيم گفت ، در كتاب‌هايى كه پيش از عصر سيّد تأليف شده ، اين دعا ذكر شده است .

ثانياً : فردى چون سيّد بن طاووس ، از مجهول الحال ، به اين الفاظ « بعض اصحابنا » كه مشعر بر تعظيم و احترام است ، نقل نمىكند .

ثالثاً : هركس اهل فن باشد ، ملتفت مىشود كه مراد ايشان هم از « بعض اصحابنا » ، همان « شيخ محمّد بن المشهدى » صاحب مزار كبير است و عبارت او در