سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٦١
پيشگفتار
پيشگفتار
پيشگفتار
« وَقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِى أَسْتَجِبْ لَكُمْ . . . » ؛ « 1 »
« و گفت پروردگار شما كه بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را . . . » .
يكى از احساسات اصيل و حقيقى بشر كه ريشه فطرى دارد ، توجّه به دعا و ارتباط يافتن با عالم غيب و مبدأ آفرينش و قدرت ازلى الهى است .
حاجت به دعا در ذات بشر موجود است ، و در هنگام اضطرار و نااميدى از وسايل متعارف و اسباب و قواى مادّى آشكارتر مىشود و انسان بىاختيار ، با جان و دل به سوى خداوند كريمِ كارساز روى مىآورد و از او يارى و مدد مىطلبد .
دعا بهترين غذاى روح و نشاط بخش روان است ، و هيچ وسيله‌اى براى اقناع روح وسيع بشر از آن مؤثرتر نيست .
دعا سلاح مؤمن است ، خستگىها را مىبرد و فشار مصايب و آلام را سبك مىسازد .
انوار دعا ، ضماير را روشن و تيرگى قلوب را بر طرف مىنمايد .
چه احساسى از احساس احتياج به دعا بهتر ، و براى كمال نفس مفيدتر است ؟ !
دعاكننده ضعف و فقر و نياز و حاجت خود را ، كه تمام هويّت هر ممكن است ،
( 1 ) . سوره مؤمن ، آيه 60 .