سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٢
6 . پرسش : فرق امامت با رژيم انتصابى انقلابى كه در كنفرانس باندونگ نيز سفارش شده چيست ؟
« وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ . . . » ؛ « 1 »
« و اراده داريم بر آنان كه در زمين به استضعاف كشيده شدند منّت نهيم و . . . » .
و نيز آيه :
« وَنُرِىَ فِرْعَوْنَ وَهامانَ . . . » . « 2 »
و صدها آيات حركت‌بخش و انقلاب‌آفرين به وجود مىآيد ، هدفش مشخص و عالىتر و سازنده‌تر از انقلابات عادى است .
نظام امامت ، نظام انقلابى تداوم انقلاب اسلام و امتداد رسالت اسلام است ، و براى انتقال قدرت و مقدّمه انتقال به رژيم ديگر نيست ؛ زيرا چنان‌كه گفتيم ، نظام ، نظام اوّل و آخر و هميشه جاودان است ، چنان‌كه حكومت " اللَّه " بر كلّ عالم هستى و بر اجزاى آن ، حكومت دايم و غير قابل زوال است .
نظام مختص به ملل عقب‌مانده نيست ، نظام همه جوامع و رهبر همه انسان‌ها است . ملل عقب‌مانده را به جلو مىراند و ملل پيشرو را رهبرى مىنمايد و به آنها محتواى انسانى و شرافت‌مندانه مىدهد . دنيا هرچه جلو مىرود ، با نظام امامت و وحدت حكومت و قانون واحد روى موافق بيشتر نشان مىدهد ، چنان‌كه به آن اشاره كرديم و تا حال آزمايش شده و پس از اين هم آزمايش خواهد شد .
دموكراسى حكومت ايده‌آل و تمام انسانى و نمونه و موافق با انديشه‌هاى متعالى بشر و حتى چنان‌كه مىگويند ، حكومت مردم بر مردم نيست و آنچه ديده مىشود ، انحطاطهاى گوناگون حكومت‌ها و ملّت را تهديد مىكند و جهان را به
( 1 ) . سوره قصص ، آيه 5 . ( 2 ) . سوره قصص ، آيه 6 .