سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦١

امامت خاصّه

حدّى اوج دارند كه وضع اخلاق آنها با مقايسه به ديگران خارق عادت است .

از مطالعه و بررسى سيره و سلوك و معاشرت و اخلاق و حالات ائمه عليهم السلام و مواضع و مواقفى كه بر حسب مناسبات مختلف با دوستان و دشمنان و مسلمانان و كفار داشتند ، به خوبى روشن مىشود كه هريك از آنان تجسّم دعوت قرآن و رسالت اسلام و نمايش اكمل تكامل انسان و عالىترين نمونهء تفوق و تعالى بشر به كلّ مخلوقات بودند .

در زهد و تقوى و گذشت ، پاكى و پاكدامنى و خلوص نيت ، عبادت و اطاعت از خدا ، دلسوزى براى جامعه و از خود گذشتگى و فداكارى براى اسلام ، شجاعت و امانت و صداقت ، علم و حلم ، بردبارى و شكيبايى ، خويشتن‌دارى و استقامت و پايدارى ، حبّ فى اللَّه و بغض فى اللَّه ، حمايت از حقّ و عدل و ايثار ، قناعت و تواضع ، رضا و تسليم و توكّل و تفويض ، سرآمد تمام بشر و سرمشق تمام فضايل و هدايت افعالى الهى مىباشند .

كتاب‌هاى بزرگ در شرح اخلاق و سجاياى ملكوتى و فضايل آنها كافى نيست و هرچه گفته‌اند و نوشته‌اند ، اندكى از بسيار و يكى از بىشمار است .

اين شرح بىنهايت كز وصف يار گفتند * حرفى است از هزاران كاندر عبارت آمد

و به گفته شاعر عارف ديگر :

كتاب فضل تو را آب بحر كافى نيست * كه تر كنند سر انگشت و صفحه بشمارند

بلندى مقام معرفت و تقرّب آنها را به خداوند را از روش تضرّعشان به درگاه خدا و مناجات‌هايشان و نيايش و ستايش آنها و از مضامين دعاهايشان و آنچه از خدا مىخواستند و حاجت‌هايى كه از او مىطلبيدند ، مىتوان شناخت .