سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٣
7 . راههاى شناخت امام
اخلاق و رفتار از مقام معنوى اشخاص مختلف است ، لذا آنچه بايد به آن خصوص در مقام احتجاج بيشتر اعتماد كرد ، همان نصّ و معجزه است .
علاوه بر اين ، راه سوم ، الزام بر تبعيت فورى و تعبدى ندارد ؛ زيرا ممكن است اشخاص در قبول نكردن ايمان عذر بياورند كه بايد بررسى كنيم و مجالست و مباشرت بنماييم تا ايمان بياوريم ، بر خلاف نصّ و معجزه كه به مجرد اينكه محقّق شد ، ايمان به صحّت آن واجب مىشود .
علاوه بر آن ، معجزه دليل بر صدق مدّعى نبوّت است ، چنانكه آيات متعددى دلالت دارد ، مثل اين آيه :
« لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيّناتِ » ؛ « 1 »
« همانا ما فرستادگانمان را با دليل و برهان فرستاديم » .
و بر نصّ و بشارت پيغمبران سلف بر نبوّت حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز آياتى دلالت دارند ، مانند :
« الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِندَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَالاْنجِيلِ » ؛ « 2 »
« پيغمبرى كه اسم او را در تورات و انجيلى كه نزد آنها است نوشته مىيابند » .
و مانند :
« وَمُبَشّراً بِرَسُولٍ يَأْتِى مِنْ بَعْدِى اسْمُهُ أَحْمَدُ » ؛ « 3 »
« مژده مىدهم شما را به پيامبرى كه بعد از من مىآيد و اسمش احمد است » .
( 1 ) . سوره حديد ، آيه 25 . ( 2 ) . سوره اعراف ، آيه 157 . ( 3 ) . سوره صف ، آيه 6 .