سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٠

تعليقه اوّل

خدا مورد نياز و حاجت است ، و نياز مردم به آن ، به يك عصر و يك زمان محدود نمىشود . و به عبارت ديگر : نبوّت ، لطف خاصّ است و ولايت و امامت و خلافت ، لطف عام است . بنابراين وقتى ما از آيات قرآن مجيد استفاده كرديم كه اين لطف در عصرى واقع شده است ، با توجّه به عموميتى كه مصلحت آن دارد ، مىفهميم كه در همه عصرها هست و مخصوص زمان خاصّ و مردم خاصّى نيست ، و به صورت تواتر و توالى بايد ادامه داشته باشد ؛ چنان‌كه ادامه يافته است . و در قرآن مجيد مىفرمايد :

« وَلَقَدْ وَصَّلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ » ؛ « 1 »

« همانا ما براى هدايت اين مردم سخن پيوسته آورديم تا شايد متذكّر شوند » .

و همچنين از آياتى مثل :

« النَّبِىُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنفُسِهِمْ » ؛ « 2 »

« پيامبر نسبت به مؤمنان از خود آنها سزاوارتر است » .

و نيز آيه :

« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا . . . » ؛ « 3 »

« همانا تنها ولى امر شما ، خدا و رسولش و كسانى كه ايمان آورده‌اند . . .

مىباشند » .

به ملاحظه اينكه : ظاهر در انشاى ولايت پيغمبر صلى الله عليه و آله و اولويت آن حضرت بر انفس مىباشند ، و آيه « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ . . . » ظاهر در انشاى ولايت على عليه السلام است ،

( 1 ) . سوره قصص ، آيه 51 . ( 2 ) . سوره احزاب ، آيه 6 . ( 3 ) . سوره مائده ، آيه 55 .