سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٥٣

گفتار چهارم : تجلّى توحيد در امامت حضرت مهدى عليه السلام

كه وقتى ظاهر شود ، اسلام را بر طوايف كفار كه در شرق و غرب هستند ، عرضه نمايد . هركس از روى اطاعت اسلام آورد ، امر مىكند او را به نماز و زكات و آنچه مسلمان به آن امر مىشود ، و هر كس اسلام نياورد ، گردن او را مىزند ، تا باقى نماند در مشرق‌ها و مغرب‌ها احدى مگر اينكه موحد گردد .

ابن بُكير مىگويد : گفتم : فدايت شوم ! خلق بيشتر از اين مىباشند ( يعنى بيشتر از اين هستند كه بتوان اسلام را به همه عرض كرد و همه را يا مسلمان نمود يا كشت ) .

حضرت فرمود :

« إِنَّ اللَّهَ إِذا أَرادَ أَمْراً قَلَّلَ الْكَثِيرَ وَكَثَّرَ الْقَلِيلَ » ؛ « 1 »

« خداوند وقتى كارى و امرى را اراده كند ، اندك را بسيار و بسيار را اندك مىنمايد » .

و نيز روايت است از حضرت باقر عليه السلام در تفسير آيه :

« الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَآتُوا الزَّكاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَللَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ » ؛ « 2 »

« ( آنان كه خدا را يارى مىكنند ) آنهايى هستند كه اگر در روى زمين به آنان اقتدار و تمكين دهيم ، نماز را به پا داشته و به مستحقان زكات مىدهند و امر به معروف و نهى از منكر مىنمايند و مىدانند كه عاقبت كارها به دست خدا است » .

كه فرمود : اين براى آل محمّد - صلوات اللَّه عليهم - است و مهدى و اصحاب او ؛

( 1 ) . منتخب الاثر ، ص 471 ، ( به نقل از المحجة ) . ( 2 ) . سوره حج ، آيه 41 .