سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٤٦
گفتار سوم : تجلّى توحيد در نظام امامت
« قَدْ تَرَكْتُكُمْ عَلَى الْبَيْضآءِ لَيْلِها كَنَهارِها لا يُزِيغُ بَعْدِي عَنْها إِلّا هالِكٌ » ؛ « 1 »
« شما را ترك كردم در راهى روشن و واضح كه شبش مانند روز آن است ؛ از آن منحرف نمىگردد مگر هلاك شونده » .
از اين حديث مىفهميم : ارشادات و تعاليم پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله همه تاريكىها و تحيّرها را از ميان برده است و اگر امرى مثل امر خلافت و امامت را مهمل گذارده بود ، اين حديث شريف نامفهوم بود ؛ بلكه اگر امر امامت غير مشخص و بىبرنامه مانده بود ، با آن تأكيدى كه شخص رسول خدا صلى الله عليه و آله در معرفت امام فرموده است ، آيه كريمه :
« الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِى » ؛ « 2 »
« امروز دين شما را براى شما كامل كرده و نعمتم را بر شما تمام نمودم » .
شأن نزول پيدا نمىكرد .
و امّا پاسخ سؤال دوم اين است كه : از احاديث كثيره متواتره استفاده مىشود كه تبليغ اين موضوع از آغاز بعثت و سال سوم و هنگام نزول آيه شريفه :
« وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ » ؛ « 3 »
« قوم و خويش نزديكت را بيم ده » .
تا بيمارى رسول خدا صلى الله عليه و آله و ارتحال آن حضرت به رفيق اعلى ، در مناسبات و فرصت‌هاى متعدد انجام شده و نظام رهبرى مردم پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله مشخص و معين گرديد .
علاوه بر اينكه : هر شخص منصف ، اگر به كتاب‌هاى تاريخ و تفسير و حديث
( 1 ) . المجازات النبوية ، حديث 359 ، ص 442 . ( 2 ) . سوره مائده ، آيه 3 . ( 3 ) . سوره شعراء ، آيه 214 .