سلسله مباحث امامت و مهدويت (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٦
گفتار اوّل : تجلّى توحيد در رسالات انبيا
« وَلَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ » ؛ « 1 »
« همانا در ميان هر امتى پيغمبرى فرستاديم ( تا به خلق ابلاغ كند ) كه خداى را پرستش كرده و از بتان و طاغوت‌ها دورى گزينند » .
يكى از پيغمبران بزرگ كه در قرآن مجيد از او تجليل شده است ، حضرت ابراهيم ، ابوالانبياء است كه با شرك و بت پرستى نمرود و نمروديان ، به آن شكل بىسابقه و بىنظير مبارزه كرد و افكار را عليه شرك و بت پرستى و نمرود و طاغوت بسيج كرد و از قدرت طاغوتى نمرود نهراسيد و با فرياد :
« إِنّى بَرِىءٌ مِمّا تُشْرِكُونَ » ؛ « 2 »
« از آنچه شريك خدا قرار مىدهيد من بيزارم » .
و آيهء :
« إِنّى وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذِى فَطَرَ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضَ » ؛ « 3 »
« همانا من با ايمان خالص روى به سوى خدايى آوردم كه آفرينندهء آسمان‌ها و زمين است » .
دل‌ها را تكان داد و مردم را به خوديّت خودشان و به فطرتشان باز گرداند .
اين پيامبران ، همه در كنار مستضعفان و محرومان جامعه بودند و استعباد و استبداد را محكوم مىكردند ، و با فقراى مؤمنين همان روابط را داشتند كه با اغنياى ايشان داشتند . و خلاصه زبانشان و دعوتشان و عملشان و ثروتشان همه از توحيد و دواعى الهى ملهم بود ، و زندگى موحدين را به همه درس مىداد . در خوف و رجا و توكّل و عبادت و محبّت ، توحيد در خوف و توحيد در توكّل و عبادت
( 1 ) . سوره نحل ، آيه 36 . ( 2 ) . سوره انعام ، آيه 78 . ( 3 ) . سوره انعام ، آيه 79 .