افكار ابن تيميه در بوته نقد (فارسى) — الصفحة ١٢٦

معيار عزّت و ذلّت

موجب پايدارى مردم و برقرارى نظم مىشده است . . . . « 1 » آرى ، اين امير مؤمنان على عليه السلام است و اين هم دستورالعمل او به مالك اشتر ، اما افسوس و صد افسوس كه معاويه نگذاشت پاى مالك به مصر برسد و در ميان راه او را شهيد كرد .

به راستى امروزه مردم جهان ، اسلام را با عهدنامه مالك اشتر مىشناسند يا با رويّه خلفا ؟

ملاك عزّت و ذلّت در نظر ابن تيميّه ماديات است ، او با معنويات كارى ندارد و با علم و دانش ارتباطى ندارد ، او كليد عزّت را گم كرده است . قرآن كريم در وصف منافقان مىفرمايد :

« الَّذينَ يَتَّخِذُونَ الْكافِرينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنينَ أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَميعًا » ؛ « 2 » كسانى كه كافران را به جاى مؤمنان دوست و هميار خود برمىگزينند .

آيا عزّت و سربلندى را نزد آنان مىجويند ؛ به راستى كه تمامى عزّت‌ها نزد خدا است ؟ !

قرآن كريم در جاى ديگر از قول آن‌ها چنين حكايت مىكند :

( 1 ) . نهج البلاغه : نامه 53 ( 2 ) . سوره نساء : آيه 139