افكار ابن تيميه در بوته نقد (فارسى) — الصفحة ١١٦
معيار عزّت و ذلّت
از راه بيعتِ سران به حكومت رسيد ، در زمان سلطنت او نيز چندان نفع و مصلحتى در اين دنيا نصيب مسلمانان نشد ؛ آن چنان كه در زمان سه خليفه پيشين شده بود . بنابراين مىتوان به طور قطع و يقين نتيجه گرفت آن لطف و مصلحتى كه ادعا مىكنند با امامانشان حاصل مىشود ، باطل است . « 1 » آن گاه در جاى ديگر مىافزايد :
هر كس گمان مىكند آن دوازده نفرى كه پيامبر وعده آمدنشان را داده « 2 » همين دوازده نفرى هستند كه شيعيان ادّعاى امامت آن‌ها را مىكنند ، او در نهايت جهل و نادانى است ؛ زيرا هيچ كدام از آن‌ها دست به شمشير نبردند مگر على بن ابى طالب ، او هم نتوانست در
( 1 ) . منهاج السنّه : 3 / 379 ( 2 ) . گفتنى است كه بنابر نقل صحيح و ثابت نزد اهل سنّت در كتاب‌هاى معتبر ، پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله در حديثى فرموده‌اند : « تا زمانى كه دوازده نفر ولايت مسلمانان را بر عهده داشته باشند ، اسلام و دين عزيز و منيع خواهد بود » . علماى اهل سنّت در توجيه اين حديث درمانده‌اند و هرطور حساب مىكنند با عدد دوازده هماهنگ نمىشود . گاهى حتى نام برخى از افرادى را كه به طور علنى به جنگ قرآن و اسلام آمده‌اند در زمرهء اين دوازده نفر مىآورند ، اما باز هم درست نمىشود و اين حديث تنها با امامان دوازده‌گانه شيعيان مطابق است