افكار ابن تيميه در بوته نقد (فارسى) — الصفحة ١٠٥
امير مؤمنان كَنندهء چشم فتنه
فوج فوج داخل در اسلام گردند .
از اين رو امير مؤمنان على عليه السلام به جاى كشورگشايى به اصلاح داخلى پرداخت . افراد ناشايست را عزل و كسانى كه به خاطر ارزش‌هاى جاهلى به پست و مقام و مال و منال رسيده بودند بر كنار كرد . طبيعى است كه اين غدّه‌هاى خطرناك آن قدر در پيكرهء اسلام ريشه دوانده‌اند كه ريشه‌كن كردن آن‌ها مستلزم هزينه‌هاى زياد و گاه جنگ و جهاد است .
البته بايد توجه داشت كه امير مؤمنان على عليه السلام پيش از آن كه به تصفيه آن‌ها بپردازد دو مرحله را پشت سر گذاشت .
1 . هرگز به جنگ نپرداخت
امير مؤمنان على عليه السلام ابتدا به جنگ نكرد ، بلكه عدّه‌اى بعد از بيعت با آن حضرت پيمان شكسته و در گوشه‌اى از مملكت اسلامى آشوب به پا مىكردند . هنوز فجايعى كه طلحه و زبير با همراهى عايشه در بصره انجام دادند از ياد تاريخ نرفته است ، تا آن جا كه نوشته‌اند :
اولين بارى كه در تاريخ مسلمانان ( نه اسلام ) اسير در بند را كشتند ، همان واقعه بوده است .
آنان با مكر و حيله وارد شهر شدند ، والى حضرت را بر كنار و بيت المال را غارت و شروع به كشتن مردم بىگناه كردند و از فرط