شرح زيارت آل ياسين (فارسى) — الصفحة ٠.٥٣

هيچ كس حق دعوت به سوى خدا را ندارد مگر با اجازه خود خداوند

گرفته اند ، و خداوند آن را به پيامبر و آن مومنين بازخواهد گرداند ، و اين حق آنان است ؛ و معناى فيء همين است ، يعنى هر چيزى كه به دست مشركين رسيده و دوباره باز مى گردد ؛ هرآنچه كه به زور از مومنين گرفته شده .

و اگر اين فرد ايمانش كامل نباشد ، ظالم است و بايد با او جنگيد تا اينكه توبه كند ، و شخصى مانند او اجازه جهاد و دعوت به سوى خداوند را ندارد ، چرا كه او از دسته مومنان مظلوم نيست ، همانانى كه قرآن اجازه جهاد و جنگ را به آنان داده است . ( 1 )

اين روايت تصريح مىكند كه دعوت مردم به سوى دين الهي ، منصبى است به نيابت از خداوند تعالى كه نيازمند نص است و اين گونه نيست كه هركس براى خود بدان قيام كند و درب آن به روى همه باز باشد .

همچنين اين روايت از ناحيه حقوقي ، بر اين امر دلالت مىكند كه دعوت به سوى خدا ، مستلزم تصرف در حقوق و جان و اموال بندگان خداست ؛ پس نيازمند مجوزى قانونى از سوى مالك اصلى - يعنى خداوند متعال - مى باشد .

همچنين در وصيت اميرالمومنين ( عليه السلام ) به جناب كميل بن زياد ، بر اين امر تصريح شده است ؛ چنان كه در كتاب شريف تحف العقول ،

ص 91 و بشارة المصطفي ، ص 51 ، نقل شده كه اميرالمومنين ( عليه السلام ) فرمودند :

اى كميل ! به نظرت اگر خداوند متعال هيچ پيامبرى را نمى فرستاد و در زمين هم فقط يك انسان مومن متقى وجود داشت ، آيا او در دعوت به سوى خداف به خطا مى افتاد يا آن را صحيح انجام مى داد ؟ به خدا قسم به خطا مى افتاد ! مگر اينكه خداوند عزوجل او را براى اين كار نصب كند و به او اهليت اين كار را بدهد .

( 1 ) - كافى ج 5 ص 13