اهل بيت (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٠٢

مرگ با شناخت آنان شهادت است

هيهات يابن عبّاس ! تلك شقشقة هدرت ثمّ قرّت ؛

هرگز ! اى پسر عباس ! اين شعله‌اى از آتش دل بود ، زبانه كشيد و فرو نشست .

ابن عباس گويد : به خدا سوگند ! بر هيچ گفتارى مانند قطع شدن سخن امام عليه السلام اين گونه اندوهناك نشدم كه امام نتوانست تا آن جا كه دوست دارد به سخن ادامه دهد .

و هنگامى كه خلافت به او رسيد و حق به او بازگشت فرمود :

الآن إذ رجع إلى أهله و نقل إلى منتقله ؛ « 1 »

الآن حق به صاحبش داده شد و به جايگاه واقعى خود منتقل گشت .

مرگ با شناخت آنان شهادت است

مرگ با شناخت آنان شهادت است

حضرت على عليه السلام مىفرمايند :

من مات منكم على فراشه وهو على معرفة حق ربّه وحقّ رسوله وأهل بيته مات شهيداً ، ووقع أجره على اللَّه ، واستوجب ثواب ما نوى من صالح عمله ، وقامت النيّة مقام إصلاته لسيفه ، فإنّ لكل شيء مدّة وأجلًا ؛ « 2 »

هر كس در حالت عادى و بر رختخواب خويش بميرد در حالى كه

( 1 ) . نهج البلاغه : 47 ( 2 ) . همان : 283