احكام جامع مسايل پزشكى (فارسى) — الصفحة ١٩٨

فصل اول : در وصيت‌هاى منجّز مريض

بيشتر نبوده و در صورت بيشترى بايد ورثه‌ى او اجازه دهند ، ضعيف مىباشد .

( مسئله ) اگر مريض اقرار كند كه به گردن او عين يا دينى براى ورثه يا غير از آنها مىباشد ، در صورتى اين اقرار قابل قبول است كه مريض امين و راستگو باشد و اگر شخص مريض متهم به كذب باشد ، فقط به اندازه‌ى ثلث مالش ، به اقرارش عمل مىشود . اين در صورتى است كه اقرار كننده در مرضى باشد كه منجر به فوت او شود ، اما اگر شخص اقرار كننده سالم و يا مرضش قابل علاج باشد ، از اصل مال اين مقدار از اقرار خارج مىشود ، اگرچه مريض متهم به كذب باشد .

( مسئله ) اگر در وصيت بگويد اين مال بعد از مرگم وقف باشد ، و يا امثال اين تعابير كه ايقاع را معلق و مشروط به مرگ مىكند ، اين شكل از وصيت باطل بوده و اثرى ندارد ، هر چند ورثه آن را اجازه دهند .

( مسئله ) انشايى كه مشروط به مرگ مىباشد ، در دو صورت صحيح است .

1 - انشاء ملكيت كه به آن وصيت تمليكى مىگويند و يا انشاء ولايت ، چنانچه در موارد وصيت عهديه مىباشد .

2 - انشاء عتق و آزادى عبد كه به آن تدبير گفته مىشود و در غير اين صورت از موارد ديگر انشاء صحيح نمىباشد .