رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — الصفحة ٦٤

ه - . اخلاص دردعوت

د . زندگى عادى ومعمولى

د . زندگى عادى ومعمولى

پيامبران به حكم اين كه براى هدايت مردم برانگيخته شده‌اند زندگى عادى ومعمولى خواهند داشت آنان بسان مردم راه مىروند ، كار مىكنند ، عقد زناشوئى مىبندند وهرگز كارهاى متناسب با مرتاضان وتاركان دنيا را انجام نمىدهند . ولذا بايد برنامه پيامبران يك برنامه مفيد وسازنده باشد وهرگز نبايد مردم را به رهبانيت و ترك زندگى دعوت كنند . در صدر اسلام يكى از خرده هائى كه بر پيامبر مىگرفتند اين بود كه مىگفتند :

( . . . ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعامَ وَ يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ . . . ) ( سوره فرقان آيه 7 )

چرا اين پيامبر غذا مىخورد و مانند ما در بازار راه مىرود .

آنان كه اين ايراد را مىكردند از هدف بعثت آگاه نبودند كه پيامبر بايد با مردم بياميزد و از آنان فاصله نگيرد تا بهتر بتواند در آنان نفوذ كند .

ه - . اخلاص دردعوت

ه - . اخلاص دردعوت

شيوه تمام پيامبران اين بود كه در دعوت خود خواهان اجر و پاداش نبودند ومنطق همگى اين بود كه :

( وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ * ) ( سوره شعراء آيه 109 )

براى كار خود اجر و پاداشى نمىطلبم ، اجر من بر عهده خداى جهانيان است .

و اگر پيامبر گرامى در موردى مىفرمايد :

( . . . قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) ( شورى آيه 23 )

بگو من مزد و پاداشى جز دوستى خاندانم نمىخواهم .

بدين جهت است كه يك چنين پاداش ، پاداش صورى است نه حقيقى ، زيرا نتيجه ارتباط با خاندان پيامبر به خود انسان باز مىگردد ، نه به خود آنها ، اين نوع ارتباط از قبيل ارتباط