رسالهء توضيح المسائل (فارسى) — الصفحة ٤٥٨

مسائل متفرّقه زناشوئى

( مسأله 2096 ) اگر كسى با زنى كه شوهر ندارد و در عدّه كسى هم نيست زنا كند ، چنانچه بعد او را عقد كند و بچه‌اى از آنان پيدا شود ، در صورتى كه ندانند از نطفه حلال است يا حرام ، آن بچه حلال زاده است .

( مسأله 2097 ) اگر مرد نداند كه زن در عده است و با او ازدواج كند ، چنانچه زن هم نداند و بچه‌اى از آنان به دنيا بيايد ، حلال زاده است و شرعاً فرزند هر دو مىباشد ولى اگر زن مىدانسته كه در عدّه است و مىدانسته كه ازدواج در عده حرام است شرعاً بچه ، فرزند پدر است و در هر دو صورت عقد آنان باطل است و به يكديگر حرام مىباشند .

( مسأله 2098 ) اگر زن بگويد يائسه‌ام نبايد حرف او را قبول كرد ، ولى اگر بگويد شوهر ندارم ، حرف او قبول مىشود .

( مسأله 2099 ) اگر بعد از آن كه انسان با زنى ازدواج كرد ، كسى بگويد آن زن شوهر دارد و زن بگويد ندارم ، چنانچه شرعاً ثابت نشود كه زن شوهر دارد ، بايد حرف زن را قبول كرد . مگر اين كه مدعى شوهر داشتن مورد اعتماد باشد در اين صورت بايد از او جدا شود .

( مسأله 2100 ) اگر زنى كه آزاد و مسلمان و عاقل است دخترى داشته باشد تا هفت سال دختر تمام نشده ، پدر نمىتواند او را از مادرش جدا كند .

( مسأله 2101 ) مستحب است در شوهر دادن دخترى كه بالغه است يعنى مكلّف شده عجله كنند ، حضرت صادق ( عليه السلام ) فرمودند : يكى از سعادت‌هاى مرد آن است كه دخترش در خانه او حيض نبيند .

( مسأله 2102 ) اگر زن مهر خود را به شوهر صلح كند كه زن ديگر نگيرد ، به اين معنى كه از حق شرعى خود استفاده نكند ، لازم است به مصالحه عمل كنند ، يعنى زن مهر را نگيرد ، و مرد هم با زن ديگر ازدواج ننمايد .

( مسأله 2103 ) كسى كه از زنا به دنيا آمده ، اگر زن بگيرد و بچه‌اى پيدا كند آن بچه حلال زاده است .

( مسأله 2104 ) هر گاه مرد در روزه ماه رمضان يا در حال حيض زن با او نزديكى كند معصيت كرده ، ولى اگر بچه‌اى از آنان به دنيا بيايد ، حلال زاده است .