ناگفته هايى از حقايق عاشورا (فارسى) — الصفحة ١٧٩

حقيقت حال نامه نگاران

ما كتب إليّ من كتب إلّامكيدةً لي وتقرّباً إلى ابن معاوية ؛ « 1 »

نامه‌اى براى من نوشته نشد مگر از روى حيله و نيرنگ به من و نزديك شدن به فرزند معاويه .

از آن حضرت سؤال كردند كه چرا اهل و عيال خود را همراه مىبريد ؟

ايشان در جواب فرمودند :

ما أرى إلّاالخروج بالأهل والولد ؛ « 2 »

من راهى جز خروج با اهل و فرزندانم در پيش راه خود نمىبينم .

حضرت سيّدالشهداء عليه السلام در جايى ديگر با تأكيد بر اين مطلب فرمودند :

أعلم علماً أنّ هناك مصرعي وهناك مصارع أصحابي لا ينجو منهم إلّاولدي علي ؛ « 3 »

من علم حتمى دارم كه همانا ، آن جا محل شهادت من و اصحاب من است و از ما كسى جز فرزندم على باقى نمىماند .

آرى ، به راستى امام حسين عليه السلام مىدانستند كه احدى جز امام سجّاد عليه السلام باقى نمىماند . چرا با اين آگاهى ، زن‌ها و فرزندان را به همراه خود بردند ؟ حضرتش در پاسخ اين سؤال فرمودند :

إنّ اللَّه قد شاء أن يراهنّ سبايا ؛ « 4 »

خداوند مىخواهد آن‌ها را اسير ببيند .

شاعر معروف ، فرزدق در ميان راه با آن حضرت ملاقات مىكند و پس از سلام و عرض ارادت ، به حضرتش مىگويد : وضع كوفه وضع مناسبى نيست .

( 1 ) . أنساب الاشراف : 3 / 185 . ( 2 ) . الأخبار الطوال : 244 . ( 3 ) . دلائل الامامه : 182 ؛ نوادر المعجزات : 107 ؛ اللهوف : 39 ؛ بحار الأنوار : 44 / 364 . ( 4 ) . اثبات الوصيه : 126 ؛ اللهوف : 63 ؛ بحار الأنوار : 44 / 364 .