ناگفته هايى از حقايق عاشورا (فارسى) — الصفحة ١٧٢

نامه‌هاى ارسالى به سيّدالشهداء

مكّة ، وأنتم شيعته وشيعة أبيه ، فإن كنتم تعلمون أنّكم ناصروه ومجاهدوا عدوّه ، فأعلموه ، وإن خفتم الفشل والوهن فلا تغرّوا الرجل في نفسه ؛ « 1 » معاويه به هلاكت رسيده است و حسين عليه السلام با يزيد بيعت ننموده و از مدينه به مكّه حركت كرده است . اگر در خودتان توان يارى و نصرت او را مىبينيد و حقيقتاً او را كمك خواهيد كرد و مىتوانيد با دشمن او جهاد كنيد ، پس براى او نامه‌اى بنويسيد و اگر نمىتوانيد و گمان مىكنيد از عهدهء اين كار برنمىآييد ، او را دعوت نكنيد .

سليمان با تمام شخصيّت‌ها اتمام حجّت كرد كه اگر توانِ جهاد و جنگ با دشمنان سيّدالشهداء عليه السلام را داريد ، نامه بنويسيد و او را دعوت كنيد و در غير اين صورت اقدامى نكنيد .

آنان در جواب گفتند : ما او را دعوت مىكنيم ، با دشمن او مىجنگيم و جان خود را در راه او تقديم مىكنيم .

سليمان گفت : پس نامه‌اى به حضرتش بنويسيد .

در همان مجلس نامه‌اى بدين مضمون نوشتند :

بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم

للحسين بن علي عليهما السلام من سليمان بن صرد والمسيّب بن نَجَبة ورفاعة بن شدّاد وحبيب بن مظاهر وشيعته من المؤمنين والمسلمين من أهل الكوفة :

سلامٌ عليك ، فإنّا نحمد إليك اللَّه الّذي لا إله إلّاهو .

أمّا بعدُ ، فالحمد للَّه الّذي قصمَ عدوَّكَ الجبّار العنيد ، الّذي انتزى على هذه

( 1 ) . الإرشاد : 2 / 36 ؛ تاريخ الطبري : 4 / 261 .