ناگفته هايى از حقايق عاشورا (فارسى) — الصفحة ١٣٤

معاويه و حكم امارت ابن زياد

ذهبى اين مطلب را با خصوصيات بيشترى نقل مىكند و مىنويسد :

يزيد در نامه‌اى به وليد نوشت :

أن ادع الناس وبايعهم وابدء بالوجوه وارفق بالحسين ؛

از مردم و شخصيت‌هاى بزرگ براى من بيعت بگير و با حسين مدارا كن .

وليد شبانه آن حضرت و ابن زبير را احضار كرد .

آن دو گفتند :

نصبح وننظر فيما يعمل الناس ؛

تا بامدادان به ما مهلت بده تا در اين موضوع فكر كنيم .

سپس آن دو از مدينه خارج شدند .

ذهبى مىنويسد :

وقد كان الوليد أغلظ للحسين ، فشتمه حسين وأخذ بعمامته فنزعها . فقال الوليد : إن هَجنا بهذا إلّاأسداً ؛

اين در حالى بود كه حسين ، وليد را مورد شتم قرار داد و عمامهء او را از سرش كشيد . وليد گفت : ما تحريك كرديم در حالى كه نمىدانستيم شيرى را تهييج مىكنيم .

سپس مروان به وليد گفت : او را به قتل برسان !

وليد پاسخ داد :

إنّ ذاك لَدمٌ مصون ؛ « 1 » اين خونى است كه دستور دارم از آن محافظت كنم .

نكتهء مهم در اين نقل ، نوع برخورد وليد است . با تأمّل در رفتار وليد با

( 1 ) . سير أعلام النبلاء : 3 / 295 .