ناگفته هايى از حقايق عاشورا (فارسى) — الصفحة ١٢٨

معاويه و حكم امارت ابن زياد

در شهادت امام حسين عليه السلام شروع مىشود .

يزيد در اين نامه ، نخستين دستور رسمى بر قتل سيّدالشهداء عليه السلام را خطاب به عبيداللَّه صادر كرده است .

از طرفى يزيد نامه‌اى براى وليد بن عتبه فرستاد . نامهء يزيد به وليد بن عتبه ، والى مدينه پيرامون سيّدالشهداء عليه السلام در نزد تاريخ نگاران به سه صورت آمده است :

يعقوبى ( در گذشته 292 ) چنين مىنگارد : يزيد دستور داد اگر حسين بن على عليهما السلام بيعت نكرد ، او را به قتل برسان . وى در نامه‌اى اين گونه نوشت :

إذا أتاك كتابي هذا ، فأحضر الحسين بن علي وعبداللَّه بن الزبير فخذهما بالبيعة لي ، فإن امتنعا فاضرب أعناقهما وابعث لي برؤوسهما ؛ « 1 » آن گاه كه نامه من به دست تو رسيد ، حسين بن على و عبداللَّه بن زبير را احضار كن و از آنان بيعت بگير . اگر از بيعت كردن امتناع كردند ، گردن آن‌ها را بزن و سر آن دو را براى من بفرست .

ابن اعثم كوفى ( در گذشته 341 ) در تاريخ خود مىنويسد :

يزيد در نامه‌اى به وليد بن عتبه نوشت :

وقد كان عهد إليّ عهداً وجعلني له خليفةً من بعده ، وأوصاني أن آخذ آل أبي تراب بآل أبي سفيان ؛ « 2 » پدرم مرا ولىعهد خود قرار داد و وصيّت كرد كه انتقام آل ابوسفيان را از آل ابى تراب بگيرم .

از آن روى گفته‌اند كه « انتقام » ، همان انتقام از امير مؤمنان على عليه السلام است كه در جنگ‌هاى صدر اسلام ؛ يعنى بدر و غير آن ، بزرگانى از آل ابى سفيان را به قتل

( 1 ) . تاريخ يعقوبي : 2 / 241 . ( 2 ) . الفتوح : 5 / 10 .