همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — الصفحة ٨٠١
خطبهء دوم
يكى از مشكلات ديگرِ كشور ما ، كمبود فضاهاى آموزشى است . تا كنون چهارده سال از انقلابْ گذشته است . دانش‌آموزانِ ما تا چه زمانى بايد از مدارسِ دو شيفته و سه شيفته استفاده كنند ؟
يكى از مشكلات ديگرِ كشور ، كمبود توليد نسبت به تقاضا و مصرفِ داخلى است .
اين موضوع ، سبب وابستگى ما به توليدات خارجى شده است . چقدر ما بايد وابسته باشيم ؟
تا كِى مىخواهيم وابسته باقى بمانيم ؟ چرا به خودكفايى نمىرسيم ؟ هر سال ، مسئولان كشور به ما اطلاع مىدهند كه نسبت به سال گذشته ، فلان مقدار پيشرفت كرده‌ايم .
راست هم مىگويند ؛ اما نيازهاى كشور ، ساليانه چقدر افزايش پيدا مىكند ؟
ما بايد توليدات هر سال را با نيازهاى همان سال مقايسه كنيم تا بتوانيم به ميزان كمبود توليد نسبت به مصرفِ داخلى پى ببريم .
همهء ما بايد مشاركت در حلّ مشكلات اجتماعى را كه بر شمردم ، مثل احكام فردى مانند نماز و روزه و حج ، بر خود واجب بدانيم و در حدّ توانِ خود در بر طرف كردنِ اين مشكلاتْ تلاش كنيم . مسئولان كشور ، امكانات فراوانى دارند كه بايد از آنها براى حلّ مشكلاتِ كشور استفاده كنند . من هم كه يك مصرف كننده هستم ، بايد در حلّ اين مشكلاتْ كمك كنم . حد اقل بايد در مصرف كردن ، قناعت كنم و از ريخت و پاش خوددارى نمايم .
برادران و خواهران ! ما با اين مشكلاتى كه بر شمردم ، روبرو هستيم . البته كشورهاى ديگر هم با اين مشكلات روبرو هستند ؛ اما اين سبب نمىشود كه ما وجود مشكلات را در كشورمان توجيه كنيم و به فكر حلّ آنها نباشيم .
همچنان كه ما تا كنون بخشى از اين مشكلات را حل كرده‌ايم ، بايد تلاش كنيم و بقيهء اين مشكلات را نيز حل كنيم .
ما انقلاب كرده‌ايم . خون داده‌ايم و بسيارى از عزيزانِ ما به شهادت رسيده‌اند ؛ زيرا ما وضع سابق را كه بخشى از آن تا كنون هم ادامه يافته ، نپذيرفتيم . اكنون بايد همه دست به دستِ هم دهيم و باقى ماندهء اين مشكلات را نيز حل كنيم تا بتوانيم پيشرفت نماييم .
يكى از بزرگ‌ترين مشكلات و گرفتارىهاى كشور ما ، مزاحمت‌هايى است كه آمريكا براى ما ايجاد مىكند . قبل از فروپاشى شوروى نيز آمريكا مزاحم كشورهاى ديگر مىشد ؛ اما پس از فروپاشى شوروى ، دستش براى اين كار بسيار بازتر شده است .
اكنون آمريكا مدعى رهبرىِ بدون رقيبِ دنيا است و مرتب براى ما و ديگران مزاحمت ايجاد مىكند .
آمريكا براى ايجاد مزاحمت و تحت فشار قرار دادنِ ما ، هر روز بهانه‌اى به دست مىگيرد .
يك روز آمريكا به ما مىگويد : ما به شما توصيه مىكنيم كه بياييد و به صلح جهانى بپيونديد . مثل اينكه ما با همهء مشكلات و گرفتارىهايمان در دنيا جنگ طلبى و جنگ افروزى مىكنيم و آن آقايان صلح طلب هستند ! آن وقتْ ما را هم دعوت مىكنند كه به آنها بپيونديم و مانند آنها صلح طلب باشيم !
معناى صلح طلبىِ مورد نظر آمريكا يعنى اين كه با جنايت‌ها و ستمگرىهاى آمريكا مخالفت نكنيد . آن را تأييد نماييد . نگوييد :
« مرگ بر اسرائيل » . بگذاريد اعراب و فلسطينىها هم با اسرائيل صلح كنند و اين مظلومان بزرگ تاريخ ، حقوقشان براى هميشه از بين برود و اسرائيل با فكرِ راحت زندگى كند . ( شعار نمازگزاران : « مرگ بر اسرائيل » )
يكى از بهانه‌جويىهاى ديگرِ آمريكا عليه ما ، اين است كه به ما مىگويند : شما در پىِ سلاح‌هاى كشتار جمعى هستيد ! و ما را به خاطر اين اتهام محكوم مىكنند . ما مىگوييم كه واللّه ما دنبال سلاح‌هاى كشتار جمعى