همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — الصفحة ٧٩٢

خطبهء دوم

البَنينَ وَ الْقَناطيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعامِ وَ الْحَرْثِ ذلِكَ مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا » « 1 »

[ در چشمِ مردم آرايش يافته است عشق به اميال نفسانى و دوست داشتنِ زنان و فرزندان و هميان‌هاى زر و سيم و اسبانِ داغ بر نهاده و چهارپايان و زراعت . همهء اينها متاع زندگىِ اين جهانى هستند . ]

ادامهء دعا چنين است :

« اللَّهُمَّ انّى اعُوذُ بِكَ مِنْ . . . الْحاحِ الشَّهْوَةِ وَ مَلَكَةِ الْحَمِيَّةِ » « 2 »

[ بار خدايا ! به تو پناه مىبرم از . . .

افراطِ خواهش نفس و غلبهء تعصب و طرفدارى از ناحق . ]

خدايا ! از تعصبِ كور و بى بصيرت و بىجا - در مليت ، نژاد ، زبان ، قوميّت ، خانواده و . . . - به تو پناه مىبرم .

تعصب ، يكى از بيمارىهاى روحىِ انسان است كه مانعِ دست يافتنِ انسان به حقيقت مىشود .

« اللَّهُمَّ انّى اعُوذُ بِكَ مِنْ . . . مُتابَعَةِ الْهَوى وَ مُخالَفَةِ الْهُدى وَ سِنَةِ الْغَفْلَةِ » « 3 »

[ بار خدايا ! به تو پناه مىبرم از . . .

افراطِ خواهش نفس و غلبهء تعصب و طرفدارى از ناحق و پيروى از هوس و مخالفتِ هدايت و رستگارى و خوابِ غفلت . ]

خدايا ! از اين كه در زندگى ، اختيارم در دستِ هوس‌ها و هواى نفسم باشد و نتوانم هوس‌هايم را كنترل كنم و از هوس‌هايم پيروى كنم ، به تو پناه مىبرم .

خدايا ! از اين كه دلم تاريك و سياه باشد ، به ارشاد و نصيحت و موعظه گوش فرا ندهم و براى هدايتْ ارزشى قائل نباشم و انسانِ هدايتگر را دوستِ خود ندانم ، به تو پناه مىبرم .

خدايا ! از اين كه در غفلتْ زندگى كنم و غفلتْ روح و فكر و دل و ساير شَراشِرِ وجودم را فرا بگيرد ، به تو پناه مىبرم . ادامهء دعا چنين است :

« اللَّهُمَّ انّى اعُوذُ بِكَ مِنْ . . . وَ تَعاطِى الْكُلْفَةِ وَ ايثارِ الْباطِلِ عَلَى الْحَقِّ » « 4 »

[ بار خدايا ! به تو پناه مىبرم از . . .

اقدام بر تكلّف و كار با مشقتْ و اختيارِ باطل بر حق . ]

خدايا ! از اين كه در زندگى ، سختىها و دشوارىها پى در پى بر من وارد شود ، به تو پناه مىبرم . خدايا ! از اين كه دانسته يا ندانسته باطل را بر حق مقدّم كنم ، به تو پناه مىبرم .

ادامهء دعا چنين است :

« اللَّهُمَّ انّى اعُوذُ بِكَ مِنْ . . . وَ الاصْرارِ عَلَى الْمَأْثَمِ » « 5 »

[ بار خدايا ! به تو پناه مىبرم از . . .

مداومت بر گناه . ]

امام صادق عليه السلام فرموده‌اند :

« طُوبى لِمَنْ وَجَدَ عِنْد كُلِّ ذَنْبٍ اسْتِغْفاراً » « 6 »

« خوشا به حالِ كسى كه هر گاه گناهى مرتكب شد ، استغفار نمايد . »

همهء انسان‌ها در معرضِ لغزش هستند ؛ اما خوشا به حالِ كسى كه هر گاه پايش لغزيد ، فكرش منحرف شد يا عملِ اشتباهى را انجام داد ، پس از متوجه شدن به لغزش خود ، بدون درنگ از كَردهء خود پشيمان شود . كردهء خود را جبران كند و به خداوند روى آوَرَد .

همچنين فرموده است :

( 1 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 14 . ( 2 ) - ر . ك : صحيفهء سجاديه ، ترجمهء فيض الاسلام ، دعاى استعاذه ، ص 80 . ( 3 ) - همان . ( 4 ) - همان . ( 5 ) - همان . ( 6 ) - ر . ك : علامه مجلسى ، بحار الانوار ، ج 5 ، ص 329 و ج 90 ، ص 280 ( شبيه به اين روايت شريفه ) .