همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — الصفحة ٦٩٧
خطبهء دوم
اسرائيل ، اين منطقه را به آشوب كشيده‌اند .
انسان نمىتواند يك دزدِ قوى و بىرحم را كه دستش به خون آغشته است ، در پشتِ ديوار منزلش ببيند و به آرامى بخوابد ؛ مگر اينكه خداى ناكرده قدرتِ دركِ خود را از دست داده باشد .
اكنون مسلمانان منطقه چه كار مىتوانند بكنند ؟ بايد بىتفاوت نباشند و به خواب فرو نروند . اگر مسلمانان حجاز هر روز ده نفر از سربازان آمريكايى را مىكشتند ، آمريكا ديگر جرأت نمىكرد نيروهاى خود را در كويت و بوبيان مستقر كند . اما آمريكايىها با خود گفتند : ما نيروهايمان را در كنار مكه مستقر كرديم ، هيچ مشكلى پيش نيامد . پس به كويت هم برويم ، هيچ اتفاقى نخواهد افتاد و رفتند .
بر همهء مسلمانانِ منطقه واجب است كه به منافع آمريكايىها حمله كنند و آسايش را از آنها بگيرند . ( تكبير نمازگزاران و شعار « مرگ بر آمريكا » )
غيرت و همتِ اسلامىِ مسلمانان ، چه شده است ؟ مگر آمريكايىها به قبرستان آمده‌اند ؟ اگر كسى احساس مسئوليت و تعهد نكند و فقط روزى چند ركعت نماز بخواند ، اين كه مسلمان نيست .
كويتىها ، عراقىها ، پاكستانىها و ايرانىها بايد هسته‌هاى مقاومت تشكيل دهند و در همه جا به منافع آمريكايىها حمله كنند . بايد امنيت نيروهاى اشغالگر را از آنها سلب كنند به طورى كه حتى جرأت نكنند يك ساندويچ از بازار بخرند و بخورند ؛ زيرا احتمال بدهند كه سمّ در آن باشد . خلاصه اين كه بايد زندگى را بر نيروهاى اشغالگرِ اجنبى سخت نمود .
مردم منطقهء خليج فارس اگر امروز نتوانند به صورت كلاسيك با آمريكايىها بجنگند ، حد اقل مىتوانند به صورت چريكى و پارتيزانى با آنها بجنگند . جنگ با نيروهاى اشغالگر آمريكايى يك وظيفهء دينى است و هر كس در اين راه كشته شود ، حتماً شهيد است .
ما با نشستن و دست روى دست گذاشتن ، از شرّ آمريكايىها نجات نخواهيم يافت .
آمريكا كار خودش را مىكند . نفت و ديگر منابعِ منطقه را غارت مىكند و مردمِ منطقه را نوكر خودش مىنمايد .
همچنين ما نبايد منتظر حكومت‌هاى منطقه بنشينيم ؛ زيرا به عنوان مثال ، آل صباح با خود مىگويد هنگامى كه صدام به من حمله كرد ، چه كسى جانِ مرا نجات داد ؟ وقتى به حجاز فرار كرده بودم ، چه كسى كشورم را از صدام پس گرفت و آن را به من باز گردانْد ؟
پاسخِ همهء اين سؤالات ، « آمريكا » است . پس آل صباح بر اساس حساب‌هاى خودش ، اكنون بايد مزد آمريكا را بدهد و از او تشكر كند .
علاوه بر اين ، آل صباح با خود فكر مىكند كه اگر يك بار ديگر صدام به كويت حمله كند ، چه كسى جز آمريكا مىخواهد جلويش را بگيرد ؟
بنا بر اين ما از امثالِ آل صباح حتى نمىتوانيم انتظار داشته باشيم كه در كنفرانس تأمين امنيت اسرائيل شركت نكنند و با او قرارداد امضا نكنند ؛ زيرا اينها مزدور هستند و حتى حقّ يك ساعت تأخير در رفتن به كنفرانس را هم ندارند .
جوانانِ با غيرت و با شهامتِ مسلمان كه تا كنون در ميدان‌ها ثابت كرده‌اند كه اهل دين و جهاد هستند ، بايد هسته‌هاى مقاومت تشكيل دهند و جان و مال و منافع نيروهاى مهاجم آمريكايى را مورد حمله قرار دهند و آسايش و امنيتِ آنها را سلب نمايند .
وقتى كه امنيتِ نيروهاى آمريكايى سلب شد و آنها در خوردنِ غذا و در گشتن در كوچه‌ها و در رفتن به هرزگى ، امنيت نداشته باشند ، شكست مىخورند . خداوند هم