همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — الصفحة ٤٨٤

خطبهء اول

آنچه در مورد ضرورتِ وجود آزادىِ فكر و بيان و قلم ، خدمتِ شما عرض كردم ، در مورد افراد علاقه‌مند و ارادتمند به نظام جمهورى اسلامى است .

بعضى افراد داراى اهداف سوء هستند و مىخواهند با سوء استفاده از نامِ مقدسِ آزادى ، امنيت كشور را بر هم بزنند .

طرفدار گروهك‌ها هستند . ضد انقلاب‌اند .

بيگانه پرست‌اند . به اسلام و استقلال كشور اعتقاد ندارند . به اين گونه افراد ، نبايد آزادى داد .

در تمام دنيا ، در هيچ نظامى به يك دشمنِ سرسختِ فكرىِ نظامْ اجازهء فعاليت نمىدهند .

ما اين نظام را به قيمتِ خون صدها هزار شهيد درست كرده‌ايم و به هيچ كس اجازه نمىدهيم كه در اينجا شيطنت كند و اين نظام را بر هم بزند . به دشمنان نظام به هيچ وجه نبايد آزادىِ فعاليت داد .

با توجه به آنچه من در دفاع از آزادىهاى مشروعِ مردمْ بيان كردم ، ممكن است بگويند :

در كشور ايران ، آزادىهاى مشروع مردم به خطر افتاده است . به كسى اجازهء حرف زدن نمىدهند . افرادى كه دلسوزِ انقلاب‌اند ، نفس‌هايشان در سينه حبس شده است . هر كس چيزى بگويد ، او را تعقيب مىكنند .

خير . من اعلام مىكنم كه اگر كسى چنين بگويد ، سخنش درست نيست . دفاع من از آزادىهاى مردم ، به اين دليل نيست كه اين آزادىها مخدوش شده است .

من در گوشه و كنار جامعه ، به طور جسته و گريخته نشانه‌هايى از يك بيمارىِ اجتماعى براى محدود كردنِ آزادىهاى مشروعِ مردم مىبينم . انگيزهء من از آنچه در دفاع از آزادى ، بيان كردم ، هشدار و جلوگيرى نسبت به مبتلا شدن به اين بيمارىِ اجتماعى بود .

ممكن است گفته شود كه آثار اين بيمارى اجتماعى ، امروز در جامعهء ما بسيار ضعيف هستند و قابل اعتنا نمىباشند ؛ اما من مىگويم :

اگر جلوِ آثار ضعيفِ اين بيمارى گرفته نشود ، ممكن است روزى خداى ناكرده ، اين مسئله در جامعهء ما به صورتِ يك بيمارى اجتماعى در آيد .

بياييد از حالا ، جلوِ رشد اين مسئله را بگيريم . بياييد در جامعهء اسلامىِ خودمان ، به اين گونه فكرها ، اجازه و فرصتِ رشد ندهيم . دفاع از آزادىهاى مشروع مردم ، تكليف شرعى و اسلامىِ همهء ماست .

مسئولان محترم كشور ، وظايف و حقوقى بر گردنِ ما دارند . ما هم حقوقى بر گردنِ آنها داريم .

حقّ مسئولان بر عهدهء ما ، اين است كه :

ما در انتخاباتْ شركت كنيم ؛ پس از انتخاب مسئولان ، با تمام توان و قدرتمان در خدمتِ آنها باشيم ؛ به رهنمودهايى كه مىدهند ، عمل كنيم و هر گاه مىخواهند مشكلى را حل كنند ، هر كدام از ما بايد به اندازهء توانمان با آنها همكارى كنيم .

مبادا يكى از ما مردم با خود بگويد :

من كه مسئول نيستم . پس ، تعهد و وظيفه‌اى در برابر حلّ مشكلات ندارم و با اين استدلالِ غلط بخواهند از همكارى با مسئولان در حلّ مشكلات ، خوددارى كند .

دين اسلام همهء ما را در برابر مسائل اجتماعى ، مسئول و متعهد مىداند . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده است :

« كُلُّكُمْ راعٍ ، وَ كُلُّكُمْ مَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ . » « 1 »

مردم هم حقوقى بر عهدهء مسئولان دارند .

مسئولان نيز بايد حقوق مردم را رعايت كنند .

مبادا گروهى از مردم به اشتباه يا غير اشتباه ، گمان كنند كه دارند كنار زده مىشوند . اگر

( 1 ) - ر . ك : مجلسى ، محمدباقر ، بحار الانوار ، ج 72 ، ص 38 .