همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — الصفحة ٣٧٠
خطبهء اول
و من لشكر و رزمنده به كمك شما فرستادم . اما نيروهاى من ، براى شما قابلِ ديدن نبود .
« وَ عَذَّبَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ ذلِكَ جَزاءُ الْكافِرينَ » « 1 »
خداوند قبيلهء هَوازِن و همراهانِ آنها را شكست داد و آنها را تنبيه كرد . پاداش كفّار همين است .
در اينجا ، آيهء « ثُمَّ اعْجَبَتْكُمْ كثْرَتُكُمْ » مورد توجّهِ ماست . اين آيه مىگويد :
مغرور بودن ، انتظاراتِ بالا داشتن ، همه چيز را به گردن خدا گذاشتن ، يواش يواش احساس مسئوليت نكردن ، خود را به كنارى كشيدن و در فكرهاى ديگر فرو رفتن ، اينها بلا است .
خداوند در آيات مختلفِ قرآن ، مرتب مىخواهد به ما بگويد كه :
« امْ حَسِبْتُمْ انْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَأْتِكُمْ مَثَلُ الَّذينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ . . . » « 2 »
[ مىپنداريد كه به بهشت خواهيد رفت ؟ و هنوز آنچه بر سرِ پيشينيانِ شما آمده ، بر سرِ شما نيامده ؟ . . . ]
شما به امت‌هاى ديگر و پيش از خود نگاه كنيد . ببينيد آنها چگونه بودند .
« . . . مَسَّتْهُمُ الْبَأساءُ وَ الضَّرَّاءُ وَ زُلْزِلُوا . . . » « 3 »
گرفتارىها و سختىها پشتِ سرِ هم آمدند . آن قدر گرفتار شدند كه پاهايشان لغزيد ، دل‌هايشان لرزيد ، فكرهايشان آشفته شد .
« . . . وَ زُلْزِلُوا حَتّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَ الَّذينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتى نَصْرُ اللَّهِ . . . » « 4 »
[ و متزلزل شدند تا آنجا كه پيامبر و مؤمنانى كه با او بودند ، گفتند : پس يارىِ خدا كِى خواهد رسيد ؟ . . . ]
كم كم همراهانِ پيامبر خدا مىگفتند :
پس امداد خداوند كجا است ؟ يارىِ خداوند چه شد ؟ چرا شرايط اين طور شد ؟
« . . . الا انَّ نَصْرَ اللَّهِ قَريبٌ . . . » « 5 »
كمكِ خداوند نزديك است ؛ اما امدادِ خداوند شرط دارد . شرطش چيست ؟
« انَّ الّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ الَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ ابْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتى كُنْتُمْ تُوعَدُونَ » « 6 »
[ بر آنان كه گفتند : پروردگار ما اللّه است و پايدارى ورزيدند ، فرشتگان فرود آيند كه مترسيد و غمگين مباشيد ، شما را به بهشتى كه وعده داده شده ، بشارت است . ]
( 1 ) - همان . ( 2 ) - سورهءبقره ( 2 ) ، آيهء 214 . ( 3 ) - همان . ( 4 ) - همان . ( 5 ) - همان . ( 6 ) - سورهء فُصّلت ( 41 ) ، آيهء 30 .