امر به معروف و نهى از منكر (فارسى) — الصفحة ٣٦

1 ) آيات ايجابى

بيان صفات مؤمنين و آنچه مؤمن را از غيرمؤمن بازمىشناساند ، پرداخته و ابتدا آنان را با صفات فردى توبه ، عبادت ، زهد ، ركوع و سجود وصف كرده و سپس به بيان ويژگىهاى اجتماعى يعنى امر به معروف و نهى از منكر مىپردازد ، و پس از آن ، ويژگى اين هر دو حالت يعنى حفظ حدود الاهى را بيان مىكند و در نهايت مىفرمايد : وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ و در حالى كه خود در آيه‌ى پيش به آنان بشارت داده است ، به پيامبرش نيز فرمان مىدهد به ايشان بشارت دهد .

تقريب : دلالت اين آيه بر وجوب امر به معروف و نهى از منكر از چند جهت است :

اوّل : ذكر امر به معروف و نهى از منكر به عنوان وجه تمايز مؤمن از غير مؤمن ، نشان مىدهد كه تارك اين دو امر ، مؤمن نيست .

دوم : امر به معروف و نهى از منكر جزء مسائلى است كه از طريق آن حق خداوند بر پا داشته مىشود و قيام به حق خدا نيز باعث مىشود خداى تعالى درباره اين افراد ، حقى را كه بر خود واجب كرده وفا نمايد .

سوم : امر به اين دو كار ، به صورت اخبار است .

چهارم : امر به معروف و نهى از منكر را جزء مواردى كه طرف معامله با خداوند متعال است ، قرار داده است .

9 ) فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِن قَبْلِكُمْ أُوْلُواْ بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِى الأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِّمَّنْ أَنجَيْنَا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ مَا أُتْرِفُواْ