رساله توضيح المسائل (فارسى) — الصفحة ٥٠٢

احكام هِبه ( بخشش ) و ابراء

احكام هِبه ( بخشش ) و ابراء

احكام هِبه ( بخشش ) و ابراء

« مسألهء 2696 » « هبه » آن است كه انسان چيزى را كه ملك خود اوست به رايگان ملك ديگرى كند و به او ببخشد .

« مسألهء 2697 » در هبه صيغهء خاصّى لازم نيست و اگر هبه كننده مال خود را به قصد هبه به كسى بدهد و او هم به همين قصد بپذيرد ، صحيح است .

« مسألهء 2698 » در هبه كننده چند شرط معتبر است :

اوّل و دوم : بالغ و عاقل باشد .

سوم : سفيه نباشد ، يعنى از كسانى نباشد كه مال خود رادر كارهاى بيهوده مصرف مىكنند اگرچه توسّط حاكم شرع هم از تصرّف در اموال خود منع نشده باشد .

چهارم : توسّط حاكم شرع از تصرّف در اموال خود منع نشده باشد ، مانند مُفَلَّس .

پنجم : مالك يا صاحب اختيار چيزى باشد كه مىخواهد هبه كند ، پس بخشش مال ديگرى بدون اجازهء او صحيح نيست .

ششم : از روى قصد و اختيار ببخشد ، پس اگر هبه كننده از روى اكراه يا اجبار هبه كند ، صحيح نيست .

« مسألهء 2699 » كسى كه چيزى به او بخشيده مىشود ، اگر صغير يا ديوانه باشد ، قبول خود او كافى نيست ، بلكه بايد ولىّ او هبه را از طرف او بپذيرد .

« مسألهء 2700 » در هبه علاوه بر پذيرش ، تحويل گرفتن آن مال هم لازم است ؛ پس تا هنگامى كه آن را تحويل طرف نداده ، ملك او نشده است و براى صغير و ديوانه ، ولىّ آنها بايد تحويل بگيرد و اگر خود ولىّ بخواهد چيزى را به آنها ببخشد ، كافى است