رساله توضيح المسائل (فارسى) — الصفحة ٢٧٩
شرايط امام جماعت
ممّيز كه خوب و بد را مىفهمد به بچّهء ممّيز ديگر بنابر احتياط صحيح نيست .
« مسألهء 1539 » عدالت امام جماعت از چند راه ثابت مىشود :
اوّل : انسان به عدالت امام جماعت وثوق و اطمينان پيدا كند و فرقى نمىكند كه اطمينان از چه راهى حاصل شود ، به شرط اين كه انسان از افراد آشنا به مسائل باشد و از افرادى نباشد كه با كمترين چيز به امرى اطمينان كند .
دوم : شهادت دو مرد عادل به شرط آن كه دو مرد عادل ديگر بر خلاف آن شهادت ندهند و حتّى اگر يك مرد عادل كه گفتهء او موجب وثوق است ، بر خلاف آن شهادت دهد ، نمىتوان به شهادت آنها اكتفا كرد .
سوم : حسن ظاهر امام جماعت كه از رفتار او در اجتماع حاصل مىشود .
« مسألهء 1540 » اگر شك كند امامى كه عادل مىدانسته به عدالت خود باقى است يا نه ، مىتواند به او اقتدا نمايد .
« مسألهء 1541 » كسى كه ايستاده نماز مىخواند ، نمىتواند به كسى كه نشسته يا خوابيده نماز مىخواند اقتدا كند و كسى كه نشسته نماز مىخواند ، بنابر احتياط واجب نمىتواند به كسى كه خوابيده نماز مىخواند اقتدا نمايد .
« مسألهء 1542 » كسى كه نشسته نماز مىخواند ، مىتواند به كسى كه نشسته نماز مىخواند اقتدا كند و همچنين كسى كه خوابيده است ، مىتواند به كسى كه نشسته نماز مىخواند اقتدا كند .
« مسألهء 1543 » اگر امام جماعت به واسطهء عذرى با تيمّم يا با وضوى جبيره‌اى نماز بخواند ، مىشود به او اقتدا كرد ، ولى اگر به واسطهء عذرى با لباس نجس نماز بخواند ، بنابر احتياط واجب نبايد به او اقتدا كرد .
« مسألهء 1544 » اگر شخصى مرضى داشته باشد كه نتواند از بيرون آمدن ادرار و مدفوع خوددارى كند ، بنابر احتياط واجب نمىتوان به او اقتدا كرد .
« مسألهء 1545 » بنابر احتياط واجب كسى كه بيمارى خوره يا پيسى دارد يا كسى كه حدّ شرعى خورده ، نبايد امام جماعت شود .