نيايش در عرفات (فارسى) — الصفحة ١٨٦

زبان حال بندگان

تو را ترك كردم .

- منم كه وعده دادم ، منم كه خلف وعده كرده به آن عمل نكردم .

- منم كه عهد خود را شكستم ، منم كه اقرار كردم .

- منم كه اعتراف دارم به نعمت تو بر من و نزد من و با گناه به سوى تو باز مىگردم . پس بيامرز گناهانم را اى كسى كه گناه بندگان به او زيان نرساند و بىنياز از طاعت ايشان است و هم اوست كه هركس را كه عمل صالحى كند ، او به كمك و رحمتش توفيق بر آن عمل داده است .

« فَلَكَ الْحَمْد الهى وَسيِّدى »

« از براى توست حمد و سپاس ، خداى من و آقاى من ! » .

از اين جمله‌ها پس از آنكه خدا را به اوصاف و اسماء حسنايش به وسيله جمله‌هاى مربوط به معرفة اللَّه شناختيم خود را مىشناسيم و موضع و موقعيت خود را در برابر خدا و اين همه نعمتها زيرنظر قرار مىدهيم اين خودشناسى اگر براى انسان خداشناس حاصل شود ، اساس كمال ، سير و ترقى به سوى ملكوت اعلى و قرب باريتعالى است .

در اين سير آگاهانه انسان متوجه است كه همهء توفيقات و خيرات ، همهء نعمتها و هرچه دارد همه از اوست و بايد از او مدد بخواهد و او را بپرستد غير از او همه به او محتاج و نيازمندند و او ستّارالعيوب و غفّار الذنوب است .