نيايش در عرفات (فارسى) — الصفحة ١٨٥

زبان حال بندگان

اسمايى است كه از جهت صدورِ فعل خاصّى بر خدا اطلاق شده است يادآور مىشويم و به اين كيفيّت بيان مىكنيم :

« اللَّه سبحانه و تعالى ذوالمن والانعام والاحسان وهوالجميل المفضل ، المكمل ، الرزاق ، الموفق المعطى والمغنى والمقنى والآوى والكافى والهادى العاصم ، الستار ، الغفار ، المقيل ، العزيز ، المعين ، المؤيد ، الناصر ، الشافى المعافى ، المكرم ، المتعالى » .

اطلاق اين اسماء - كه همه اسماءالحسنى است - بر خداوند متعال به ملاحظه صدور افعالى است كه در اين بندهاى دعا به آنها اشاره شده است .

از سوى ديگر در اين بخش ، بندهايى را كه مربوط به بنده واعتراف به سوء رفتار او در مقام عبوديت و اطاعت خدا و درخواست عفو و بخشش است مىخوانيم و عرض مىكنيم :

« ثُمّ انَا يا الهَى الْمُعتَرِفُ بِذُنُوبى فَاغفِرها لى انَا الَّذي اسَأتُ . . . » .

« تو آنچنانى با آن اوصاف جمال و كمال و با آنهمه لطف و عنايت به بندگان . اما خدايا ! منم كه معترف به گناهانم مىباشم پس مرا بيامرز »

- منم آنكه بد كردم ، منم آنكه مرتكب خطا شدم .

- منم آنكه همت بر انجام معصيت گماشتم ، منم آنكه به راه جهالت و نادانى رفتم .

- منم آنكه غفلت كردم ، منم آنكه سهو نمودم .

- منم كه به خود يا به غير تو اعتماد كردم ، منم آنكه به عمد ، راه