نيايش در عرفات (فارسى) — الصفحة ١٥١

بخش چهارم : ترس از غضب خداوند

ذاتيّهء او منتهى مىشود .

بنابراين بندهء خداشناس مىداند كه بايد دست دعا به سوى او بردارد كه كريم است ، رحيم است ، غفور است و ودود .

كَرَمش نامتناهى نعمتش بىپايان * هيچ خواهنده از اين در نرود بى مقصود

و مستمسك او نيز همين است كه خدا خودش را به اين صفات معرفى فرموده تا بندگان او بخواهند و او به آنها عطا كند .

« وَقالَ رَبُّكُم ادْعُونى اسْتَجِبْ لَكُم انَّ الّذينَ يَسْتَكْبِروُنَ عَنْ عِبادَتى سَيَدخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ » « 1 » .

« و خداى شما فرمود كه مرا ( با خلوص دل ) بخوانيد تا دعاى شما را مستجاب كنم و آنان كه از دعا و عبادت من اعراض و سركشى كنند زود با ذلّت و خوارى در دوزخ شوند » .

بديهى است كه خداوند خُلف وعده نمىفرمايد و دعاكننده به همين تمسك در خانه او مىرود و با يقين به اجابت ، او را مىخواند .

پس از اين مقدمهء نسبتاً طولانى شأن اين بخش از دعاى عرفه - كه بر خدا به نعمتهايش تمسك مىكند - معلوم مىشود .

امام - عليه السلام - در اين بخش از دعا ، حمد وسپاس خداى را

( 1 ) - سورهء غافر ، آيه 60 .